My Dying Bride’s Review

منتشرشده: 2013/07/15 در My Dying Bride

به لب گرفتن تو زیر دوش گریه شدم*

نگاهی گذرا به موسیقی My Dying Bride به مناسبت انتشار آلبوم A Map Of All Our Failures

151_photo

My dying bride در تابستان سال 1990 در شهر Halifax انگلستان توسط چهار دوست به نام های Andrew Craighan ، Aaron Stainthorpe ، Rick Miah و Calvin Robertshaw تاسیس شد. این چهار نفر پس از شش ماه تمرین سرانجام موفق به نوشتن اثری آزمایشی با عنوان Towards the Sinister شدند و در استدیو Revolver Studios آن را ضبط نمودند. این اثر آزمایشی توسط خود گروه در همان سال منتشر شد. پس از آن گروه همچنان تمریناتش را ادامه داد و در ماه می سال 1991 به کمک لیبل مهجور فرانسوی Listenable Records یک Single دو قطعه ای منتشر نمود که در مدت زمان کمی تمام نسخه های آن فروخته شد! این فروش ناگهانی که برای یک گروه زیر زمینی غیر معمول به نظر می رسید توجه لیبل معروف آمریکایی Peaceville Records را به سمت گروه جلب نمود و باعث عقد قراردادی بین آن ها شد. امضای این قرارداد دست گروه را از نظر مالی بازتر گذاشت و باعث ایجاد تغییرات کوچکی در بند گردید. از جمله این تغییرات می توان به اضافه شدن یک نوازنده گیتار باس حرفه ای به نام Adrian «Ade» Jackson به اعضای اصلی گروه و همکاری یک موزیسین  ویالون و کیبورد مهمان به نام Martin Powell اشاره کرد. – موزیسینی که بعدها جز اعضای اصلی گروه شد و در سال 1996 نیز گروه را ترک کرد. – ماه مارس سال 1992 بود که My dying bride یک EP سه قطعه ای با عنوان Symphonaire Infernus et Spera Empyrium را توسط لیبل Peaceville Records منتشر کرد. در ساخت این EP بجز چهار عضو اصلی گروه از دو فرد مذکور نیز استفاده شد. به فاصله اندکی پس از این EP و با انتشار آلبوم رسمی As the Flower Withers در همان سال استارت فعالیت حرفه ای و رسمی گروه زده شد. انتشار این آلبوم و آلبوم سال بعد گروه (Turn Loose the Swans) مصادف شد با همراهی و همگامی آن ها در جریانی ناخواسته. جریانی که از همان بریتانیا نیز در حال پیگیری بود و همین مساله، نوید چالش جدیدی برای موسیقی متال را می داد. چالشی که سردمداران آن یک مثلث را تشکیل می دادند و نام My dying bride نیز ناگزیر به عنوان ضلع ِ دوم ِ این مثلث ِ موج نو ِ Doom Metal بریتانیا شناخته شد. ضلعی که در دهه دوم فعالیت خود با وجود تغییرات جزئی اش در ساختار، در کلیت ها ثابت ماند. اتفاقی که برای گروه هایی مثل Anathema و Paradise Lost نیفتاد و باعث شد پس از گذشت یک دهه از جریانی به نام Avant Garde Doom Metal – که البته ما آن را با عنوان Death Doom Metal می شناسیم – ساختار این مثلث از بین برود و حتی اکنون نیز چارچوب و ساختار فرمی، زیبایی شناسانه ی شناخته شده ای برای آن تعریف نشود. البته نداشتن این تعریف دقیق برای یک سبک طبیعتا منجر به باز بودن درهای خلاقیت نسبت به آن نمود و همین مساله تا حد زیادی باعث ایجاد زیر سبک هایی همچون Gothic Doom و Funeral doom شد.

باری، انتشار سومین آلبوم رسمی گروه در سال 1995 بود که گروه را به یکی از خاص ترین گروه های دنیای Doom Metal تبدیل کرد. اثری که مسلما یکی از بهترین آثار در کارنامه این گروه است. آلبومی که وجود قطعه هایی چون The Cry Of Mankind و Two Winters Only نشانه ای از پختگی، و رسیدن به جهانی خاص برای گروه بود. این آلبوم نقش اساسی در کلیشه سازی گروه برای خودش داشت.«کلیشه سازی»ای که اولین اولویت گروه نیز به نظر می رسید. اما منظور از این «کلیشه سازی» چیست؟

My dying bride را می توان مسمم ترین و دغدغه مند ترین گروه آن مثلث کذایی دانست. گروهی که بر خلاف Anathema با وجود تغییرات زیادش در دهه دوم فعالیت خود، اساس و بنیان خود را حفظ نمود. این اساس و بنیان چیزی جز پایبندی گروه به Doom Metal که بخش اصلی همان Avant-Garde Doom Metal یا Death Doom بود، نیست! دلیل این مساله را می توان این نکته دانست که اصلا My dying bride در دهه نود وارد جریانی ناخواسته از موسیقی شد. جریانی که اگر هم وجه اشتراکی با دغدغه های My dying bride داشت، ناخواسته بود. My dying bride سعی در ساخت کلیشه ای برای خود بود نه بیشتر. کلیشه ای که واقع شدن آن در برهه ای خاص از زمان باعث بوجود آمدن شائبه هایی مبنی بر جهان شمول نشان دادن این کلیشه ی خاص بود. اتفاقی که  My dying bride به هیچ وجه به دنبال آن نبود و با توجه به آلبوم «34.788%… Complete»- که در سال 1998 منتشر شد – و جهش ساختاری اش در دهه اول قرن بیست و یک می توان گفت که دائما از آن فرار می کرد! My dying bride سعی در ساخت فضایی خاص با کلیشه هایی مختص خودش بود. کلیشه هایی که هر یک با برچسب های خاصی مشخص شده و در هر آلبوم در پروسه ای قابل پیش بینی قرار گرفته و به شیوه خاصی پرداخت می شدند. در حقیقت تفاوت آلبوم های My dying bride صرفا در نوع نگاه و البته شیوه به اجرا درآوردن این کلیشه های خود ساخته ی برچسب خورده است.

Cover

My dying bride به فاصله یک سال از این کلیشه سازی و شناختی که از ماهیت خود پیدا می کند چهارمین آلبوم رسمی اش (Like Gods of the Sun) را منتشر می کند. آلبومی که آخرین اثر گروه با بهره گیری از شش عضو اصلی خود می باشد و تفاوت ویژه ای با اثر قبل از خود ندارد و می توان از آن به عنوان یک جایگاه و سنگر مستحکم در حوزه به دست آوردن ماهیت و شالوده ی اصلی گروه یاد کرد. ماهیتی که به هرحال برای رسیدن به شناخت درستی از آن می بایست بارها، به اشکال مختلف و با نوع نگاه های متفاوت به آن پرداخت.

تاثیر پذیری My dying bride از هنر رمانتیسیسم (به شکل کاملا کلی، تئوریک، زیبایی شناسانه و نه به آن شکلی که از فرم های موسیقی کلاسیک می شناسیم) دقیقا از آنجایی شروع می شود که My dying bride به همین کلیشه های خود ساخته ی مذکور می رسد. کلیشه هایی که به تاثیر از همین مکتب شکل گرفته اند و اکنون در هر اثر بیشتر از آلبوم پیشین بر گروه تاثیر می گذارد و دائما در زمینه های زیبایی شناسانه موسیقی My dying bride نقش ایفا می کنند. آلفره دوموسه جمله جالبی راجع به مکتب رمانتیسم دارد که دقیقا مصداق حس زیبایی شناسانه ای است که در موسیقی My dying bride پدید می آید. دوموسه می گوید: «رمانتیسم ستاره ای گریان، نسیمی نالان، پرتویی ناگهانی و سرمستی بیماری است» موسیقی My dying bride دقیقا همین است. موسیقی که مخاطب را از شور و هیجان به خود می لرزاند و همچون نسیمی نالان او را با خود همراه می کند. موسیقی که از طریق لذت دادن به مخاطب سعی در بیانی زیبایی شناسانه از ماهیت موسیقایی خود دارد. ماهیتی که بواسطه ی دغدغه های خاص ِ گروه تاثیر پذیرفته از شروط پیش ساخته ای نیست و کاملا نوین و تازه به نظر می رسد. این روند تاثیر پذیری My dying bride از رمانتیسیسم راه خود را با توجه به تاثیر پذیری گروه از گوتیک هموارتر کرده و رفته رفته در دهه دوم فعالیت گروه وارد وادی گسترده تری نیز می شوند. وادی ای که دیگر از آن Death Doom Metal محدود گذر کرده و با درامیختن گوتیک به موسیقی خود نمی توان هیچ برچسب خاصی به آن زد. گوتیکی که البته خود، از همین رمانتیسیسم منشعب شده. این، یعنی همان «کلیشه سازی». کلیشه سازی ای که سبک آن با هیچ برچسبی قابل شرح نیست و تعداد گروه هایی که آن را به نمایش می گذارند نزدیک به صفر است. اینجا است که تشخیص الگوگیری My dying bride از دیگر آثار موسیقی تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد. چراکه موسیقی My dying bride با برچسبی جز خود ِ My dying bride شناخته نمی شود. برچسبی که اصولی نیز شکل می گیرد و هر چند که الگویش قابل تشخیص نباشد، روند شکل گیری آن کاملا قابل دریافت و حدس است.

پس از آلبوم Like Gods Of The Sun نوازنده ویالون و کیبورد گروه،Martin Powell ، گروه را ترک نموده و به جای او Jonny Maudling که در گروه Bal-Sagoth نیز فعالیت داشت، به عنوان عضوی مهمان نوازندگی کیبورد را بر عهده می گیرد. همچنین درامر جدیدی به نام Bill Law نیز به گروه اضافه می شود و به فاصله دو سال از آن آلبوم، در سال 1998 متفاوت ترین آلبوم گروه در دهه اول فعالیت خود، با عنوان 34.788%… Complete منتشر می شود. آلبومی که اساسا Doom Metal را نیز نفی می کند و یک آلبوم Experimental به شمار می آید. Experimental ای که البته با مایه هایی از Trip hop و gothic نیز همراه می شود. 34.788%… Complete، یک موسیقی ِ نو است. یک موسیقی نوین که ناچارا نیازمند ِ شنونده ای با نگاه و جنس متفاوت است و ممکن است توجه بسیاری از شنونده های قبلی گروه را جلب نکند. این آلبوم صرفا توجهی است که My dying bride به کنش ِ صدا داشته. و این یعنی همان نگرشی که جان کیج – که بیراه نیست اگر او را پدر موسیقی Experimental بنامیم – به موسیقی داشت. نگرشی که عامدانه سعی در نادیده گرفتن آهنگساز در فرایند آهنگ سازی دارد. فرایندی که با توجه به این نگرش، بعضا به جولانگاهی برای ظهور ناهم آوایی ها تبدیل می شود. ناهم آوایی هایی که سراسیمه هارمونی های قابل پیش بینی را نفی کرده و هم باشی را جایگزین آن می کنند. در حقیقت راهی که My dying bride در این آلبوم طی می کند گوش شنونده آثارش را بعضا با هارمونی هایی همراه می کند که اساسا ضد ِ هارمونی است. و به واسطه همین پارادوکس و ساختار غیر قابل پیش بینی و ضد ِ کلیشه مسلما در دفعات اول شنونده را آن گونه که باید، جذب نمی کند. چراکه شنونده در دفعات اول بواسطه عادت نداشتن به برخی از آن صداها، با یک هرج و مرج روبرو می شود که البته با دقت و چند بار شنیدن ِ آن، متوجه ساختار محوری و نظم آن نیز خواهد شد. نظمی که در ابتدای کار مسخ شده و دوباره هویت یافته تا خروجی ِ کار، اثر متفاوتی از آب در بیاید. اثر متفاوتی که البته از نظر ساختاری بسیار متفاوت با آثار پیشین می باشد و همواره سرشار از حس ِ موسیقایی My dying bride با نوع نگاهی کاملا متفاوت است.

cover

به فاصله یک سال از این آلبوم ِ متفاوت، My dying bride در سال 1999 با انتشار آلبوم The Light at the End of the World دوباره به همان شاعرانگی همیشگی اش باز می گردد. برگشتی که با توجه به قطعه The Fever Sea میتوان گفت تا حد زیادی با بازگشت به همان Death Doom Metal دو اثر اول نیز همراه است. در این آلبوم درامری به نام Shaun Taylor-Steels نیز به اعضای اصلی گروه اضافه گشته و Calvin Robertshaw، گیتاریست گروه که از ابتدای کار با بند همراه بود، گروه را ترک کرده است و تمام وظایف گیتار به عضو همیشگی گروه،Andrew Craighan ، محول شده است. آلبوم بدعت دوباره ای است با تصویر سازی های شاعرانه و یکه ی My dying bride. تصویر سازی هایی که با وجود شیوه های مختلف ارائه شان، همگی در یک راستا حرکت می کنند و دائما یاداور آثار پیشین گروه اند. آلبوم همچنین حاوی ریف ها و پاساژهای زیبای Andrew Craighan و لاین های کیبورد خلاقانه ای است که به خوبی با اشعار و جنس ِ خاص ِ صدای Aaron Stainthorpe هارمونیزه می شود و آلبومی پیوسته و هماهنگ به وجود می آورد.

My dying bride که اکنون با گذاشتن تور های مختلف با گروه هایی مثل Iron Maiden و Dio جایگاه خود را به عنوان یکی از گروه های معتبر و خاص ِ Doom Metal به دست آورده با انتشار آلبوم The Dreadful Hours در سال 2001 همچنان در حال اوج است. همچنان اوج می گیرد و با آن کلیشه های خود ساخته اش هر طور که می خواهد رفتار می کند. در این آلبوم گیتاریستی به نام Hamish Hamilton Glencross نیز به اعضای اصلی گروه اضافه شده و موزیسین مهمانی به نام Yasmin Ahmed وظیفه نوازندگی کیبورد در قطعه A Cruel Taste Of Winter را بر عهده داشته است.

The Dreadful Hours ثابت می کند که تغییرات ساختاری 34.788%… Complete برای گروه بیشتر شبیه به یک شوخی بود. اتفاقی که مسلما تاثیری در راهی که My dying bride بنای رفتن آن را دارد نخواهد گذاشت. این آلبوم هیچ ویژگی خاصی را از 34.788%… Complete با خود به همراه ندارد. نه از آن مایه های Trip hop قطعه  Heroin Chic خبری است و نه از هارمونی های عجیب غریب متاثر از موسیقی Experimental. گروه باز هم در همان چارچوب قبلی اش آلبومی منتشر می کند. آلبومی که در عین حال یک اثر خاص است و خالص! یک آلبوم خالص که مملو است از المان هایی که ان ها را با نام و برچسب My dying bride می شناسیم. یک ساختار ِ شناخته شده و ناب که به شکل سازمان یافته ای احساساتش را منتقل می کند. احساسات شاعرانه ی آرامی که با هیجان و اشتیاق همیشگی اثار گروه بیان می شوند. احساساتی که به واسطه ی ملودی های شگفت آور وکال یک تراژدی غم انگیز و عاشقانه را تصویر می کنند که در عین سادگی شان، انسان را با پیچیده ترین احساسات درگیر می کند. با وجود اینکه هر یک از قطعه های آلبوم قابل تفکیک اند و فضای متفاوتی را دنبال می کنند – از Le Figlie Della Tempesta با آن تمپوی آهسته و گیتار لید های غم انگیزش گرفته تا The Return to the Beautiful  که به واسطه Growl Vocal هراس آور ِ Aaron Stainthorpe فضای رعب آور و خشمگینی را به وجود می آورد – در کلیت، احساس منسجم و هدفمندی را القا می کند. ویژگی ای که جزء لاینفک آلبوم های گروه نیز هست. ویژگی که البته شاید در آلبوم بعدی بند، Songs Of Darkness, Words of Light، به سختی قابل دریافت باشد. در Songs Of Darkness, Words of Light دیگر خبری از نوازنده کیبورد گروه، Jonny Maudling، نیست و خانم Sarah Stanton جایگزین او شده است. Songs Of Darkness, Words of Light دقیقا نقطه اوج My dying bride است. بهترین آلبوم گروه در دهه دوم فعالیت خود که شامل هشت قطعه ی مجذوب کننده در سبک Doom Metal است. Songs Of Darkness, Words of Light در اشعار، یک عصیان است در مقابل محرک های خارجی. محرک های خارجی ای که سراسیمه با واکنش های درونی My dying bride و عجز ذاتی آن ترکیب شده و نتیجه ای عالی به همراه داشته. نتیجه ای که همچنان حس ِ تراژیک ِ آثار گروه را یاداوری می کند و مستقیما روی موسیقی ِ رشد پیدا کرده ی آن ها تاثیر می گذارد. این رشد را به راحتی می توان در آهنگ سازی این آلبوم و اجرای نت هایی که Aaron Stainthorpe به دایره بیانی اش اضافه کرده نیز جستجو کرد. Aaron Stainthorpe فقط از نت هایی استفاده می کند که می تواند آن ها را به خوبی اجرا کند! به همین دلیل نیز دایره بیانی این وکالیست ِ خوب چندان گسترده نیست. اما در این آلبوم و به عنوان مثال در قطعه Catherine Blake می بینیم که در اجرای بسیاری از نت ها موفق تر از گذشته عمل می کند و مهارتش در اجرای قسمت های کلین و Growl افزایش پیدا کرده است. Songs Of Darkness, Words of Light در حقیقت ورژن کامل تری از The Dreadful Hours است. ورژنی که همچنان جدیت، شاعرانگی، حزن و سنگینی ِ موسیقی My dying bride را در خود حفظ کرده است و در عین حال می تواند جایگاهی برای ویژگی های خلاقانه موسیقی My dying bride باشد.

alodk

پس از این آلبوم نوبت به A Line of Deathless Kings می رسد. این آلبوم در سال 2006 منتشر شده، سالی که دیگر شانزده سال از فعالیت حرفه ای My dying bride می گذرد و به گفته خود گروه، اکنون به همه آنچه که از ابتدا مد نظرش بوده رسیده است. در این آلبوم درامر خوب گروه،Shaun Taylor-Steels ، بند را ترک کرده و John Bennett  جایگزین او شده است.A Line of Deathless Kings بیشتر شبیه به یک اثر شتابزده می ماند. شتابزدگی ای که در فرایند نوشتن و اجرا کاملا مشهود به نظر می رسد. چراکه گروه به دلیل نداشتن زمان کافی برای ضبط، چشم خود را به روی ساخت اتمسفر و فضاهای جالب همیشگی اش بسته و بیشتر به فکر ساختار خطی قطعات بوده است. ساختار هایی که البته با توجه به نیم نگاه اعضای بند به Gothic، درام محوری، استفاده بیشتر از کلین وکال و فکوس بیشتر روی گیتار، بسیار خوب هم از آب درامده اند. در اشعار این آلبوم نیز کلمه هایی همچون «اشک»، «عشق» و «درد» همچنان تقدس ِ همیشگی شان را برای گروه حفظ نموده اند و با وجود اینکه با توجه به پیشینه بند چندان غافلگیر کننده به نظر نمی رسند اما با این حال در رابطه با ویژگی های عاطفی، یک سیر ِ زیباشناختی جالب را طی می کنند که البته با مبحث «زبان ِ گوهرین» نیز پیوند دارد. پیونی که لاجرم به سوی انتزاع نیز حرکت می کند و در آلبوم بعدی گرایش شدیدی به سمت عناصر عرفانی و مذهبی با رگه هایی از مسائل آخر الزمانی پیدا می کند. پیوندی که نتیجتا منجر به فاصله گرفتن از امور طبیعی شده و به سوی مباحث بدوی و اروتیک حرکت می کند.

با وجود این اشعار ِ خوب، منحنی موسیقی My dying bride که تا کنون دائما سیر صعودی ای را طی می کرد در A Line of Deathless Kings دیگر بالاتر از انچه که بود نمی رود و سر جایش می ایستد. این سکون، در آلبوم بعدی که به فاصله سه سال از این آلبوم و با عنوان For Lies I Sire منتشر می شود به یک سقوط تبدیل می شود. سقوطی که علت آن را می توان در ناتوانی گروه در ایجاد و اضافه نمودن خلاقیت های جدید به موسیقی اش دانست. My dying bride در For Lies I Sire هیچ مسیر خاصی را برای موسیقی خود انتخاب نکرده و با وجود پایبندی اش به همان المان های همیشگی و جنس موسیقی خاصش، مقصد این سفر را به مخاطب معرفی نمی کند. یعنی فرایندی که قبلا معنادار بود، اکنون معنای پیشین خود را از دست داده و بایست هویت جدیدی پیدا کند. اتفاقی که به هیچ وجه در For Lies I Sire نمی افتد. در حقیقت هدف My dying bride از ارائه این اثر مشخص نیست. یک دوباره کاری و تکرار عامدانه که البته اضافه کردن سازی مثل ویالون و ضمیمه نمودن فیمیل وکال های کوتاه به بعضی قطعات، دردی از آن دوا نمی کند. ویالونی که پس از حدود ده سال به مجموعه سازهای مورد استفاده ی گروه اضافه شده و علت آن جدا شدن کیبوردیست گروه، Sarah Stanton، به علت بارداری است. به جای او Katie Stone از گروه A Forest of Stars به بند ملحق شده و نوازندگی کیبورد و ویالون به او واگذار شده است. همچنین نوازنده گیتار باس و درامر گروه نیز در این آلبوم با بند همکاری ندارند و Lena Abé و Dan «Storm» Mullins – که موزیسین های چندان با سابقه ای هم نیستند – به گروه ملحق شده اند.

My Dying Bride - 00 - Evinta - Front

مای دایینگ براید ِ بیست ساله، اکنون دیگر فقط دو عضو از دهه نود را در کنار خود می بیند. دو عضوی که سن آن ها نیز اجازه رقابت با جوان های این دوره را نمی دهد. آوایی که در For Lies I Sire از موسیقی My dying bride شنیده می شود بیشتر شبیه به یک نوستالژی است. یک نوستالژی ِ حزن انگیز ِ جذاب که اگر بتواند طرفداران قدیمی گروه را راضی کند، توانایی ارضای طرفداران ِ موسیقی ِ نو و خلاقانه را ندارد. البته گروه به مناسبت این بیست سالگی با انتشار آلبوم Evinta باز هم یک شوک را به طرفدارانش وارد می کند! شوکی که مثل 34.788%… Complete باز هم چندان از حمایت طرفداران برخوردار نیست. Evinta یک آلبوم با سبک Neo-Classical با رگه هایی از امبینت است و در آن صرفا از سازهای مختص ِ موسیقی کلاسیک استفاده شده که هیچ یک از ان ها نیز توسط موزیسین های حال حاظر My dying bride نواخته نمی شوند. در این آلبوم فقط Aaron Stainthorpe در نقش وکال فعالیت دارد. البته Jonny Maudling – از اعضای قدیمی گروه که پس از آلبوم The Dreadful Hours  همکاری خود را با ان ها قطع کرد نیز به عنوان کیبوردیست حضور دارد. این اثر همچنین از یک فیمیل وکال قوی به نام Lucie Roche برای ملودی های سوپرانو بهره می برد که به خوبی نیز از پس اجرای این ملودی ها برامده است. Evinta یک تجدید خاطره با آثار قدیمی گروه است. پروسه ی ضبط و مراحل نوشتن این آلبوم این گونه صورت می گیرد که ریف هایی از قطعه های قدیمی My dying bride بررسی شده و سعی می شود با بازسازی آن ها با سازهای موسیقی کلاسیک نواخته شوند. پروسه ای جذاب که در عمل نیز جذابیت خود را حفظ می کند. در حالی که My dying bride با وجود ارائه اثری متفاوت، چندان هم خلاقانه عمل نمی کند. My dying bride در Evinta یکی از مهمترین ویژگی های موسیقی خود را از دست می دهد و این مساله همان الهام بخشی و تاثیر گذاری آن روی سایر آثار است. Evinta بیش از آنکه الهام بخش و تاثیر گذار باشد، تاثیر پذیرفته از جریان امروزی موسیقی Drone/Atmospheric/Ambient است. حدود یک ساعت و نیم موسیقی Drone/Atmospheric/Ambient که مسلما برای مخاطبان قبلی موسیقی My dying bride اصلا جذاب نیست. با این حال این آلبوم به عنوان یک هدیه متفاوت به مناسبت بیست سالگی گروه کاملا متقاعد کننده و جالب به نظر می رسد. بلافاصله پس از انتشار این اثر، برای اثبات این نکته که My dying bride تغییری در مسیر موسیقایی خود نمی دهد، یک EP یک قطعه ای با عنوان The Barghest o› Whitby منتشر می کند. EP که از حضور درامر قدیمی گروه، Shaun «Winter» Taylor Steels ، نیز بهره می برد و جنس موسیقایی آن، یاداور دوران طلایی Turn Loose the Swans است. بازگشتی به آن Growl Vocal ها و ویالون های قدیمی که با وجود مهندس صدایی بنام Mags (که طی این چند سال همواره در کنار گروه بوده) این یاداوری را تشدید می کند.

FRONT

A Map of All Our Failures عنوان دوازدهمین و آخرین آلبومی است که گروه به تازگی منتشر نموده است. آلبومی که نقش حساسی در سیر ِ تکامل/سکون/سقوط گروه دارد. My dying bride در ابتدای آغاز سومین دهه از فعالیت هنری خود می باشد و همچنان دو یار همیشگی اش (Aaron Stainthorpe و Andrew Craighan) را کنار خود می بیند.همچنین اعضای گروه نیز نسبت به The Barghest o› Whitby تغییر خاصی نکرده اند.

اگر بخواهیم با پیش بینی های دگماتیک و پیش داوری های سلیقه ای به A Map of All Our Failures – و البته هر اثر هنری دیگری – نگاه کنیم مسلما مسیر اشتباهی را انتخاب کرده ایم. چراکه اساسا قضاوت، آن هم از نوع ِ رادیکال ِ آن، راجع به هیچ اثر هنری پذیرفته نیست. زیرا بنای هنر و موسیقی ریشه در فرهنگ ها و سطح درک های متفاوت دارد و به همین دلیل رای مطلق صادر نمودن پیرامون آن نشان از نداشتن درک صحیحی از آن است. شاید برای داشتن ِ نگاه ِ منصفانه تری به این آلبوم، بهترین کار بررسی جایگاه آن در میان آثار خود ِ My dying bride باشد.

اکنون نام های Aaron Stainthorpe و Andrew Craighan به جایی رسیده اند که همنشینی شان در کنار یکدیگر، ناخوداگاه جنس و مجموعه طنین هایی از موسیقی که مخاطب را محاصره می کنند لو می دهد. اصلا ویژگی تمام آثار My dying bride همین است. اینکه اگر خلاقیت جدیدی نیز رخ می دهد، در چارچوب همان سیستم و ساختار قبلی است. یعنی ساختار پایه ای و بن مایه اثر، به هیچ عنوان تغییر نمی کند. البته سوای این «ثبات ِ کلیت»، My dying bride جزئیات و خلاقیت های جدید را نیز از طریق کانال هایی با فیلتر های مختلف می گذراند و نهایتا خروجی که می گیرد برایندی از ساختار کلی شان به همراه خلاقیت های نوینی است که از کانال هایی در راستای همان ساختار های کلی شکل گرفته است. مشکل گروه در  A Map of All Our Failuresدقیقا از جایی شروع می شود که گروه فیلتر های خلاقیت ِ این فرایند ِ ذاتا جذاب را بیش از حد تنگ می کند. یعنی اگر پیش از این خلاقیت های جدیدی توانایی عبور از این راه ِ باریک را داشت، اکنون دیگر نمی تواند در سیر ِ تکامل آثار نقشی ایفا کند. My dying bride در A Map of All Our Failures در حقیقت چارچوبی را پذیرفته که کششی بیش از آنچه که می بینیم ندارد. قالب گیری ای افراطی که در این آلبوم به شدت به بدنه ی اثر ضربه زده است. شکستی که البته صرفا در نوع Songwriting قطعات خلاصه شده و به هیچ وجه در اجرا و جنس ِ یونیک ِ آثار گروه ارتباطی پیدا نمی کند. اصلا این چارچوب پذیری ِ افراطی، یا همان پذیرش ِ کلیشه های خود ساخته، دلیلی می شود تا گروه از مساله ای که پتانسیل آنرا به شکل بالقوه در خود دارد استفاده کند و به همین دلیل دائما با پرداخت ِ خوبی بر روی المان های مربوطه همراه است. شیوه ی داستانی ای که موسیقی ِ My dying bride در قطعه ای مثل A Tapestry Scorned طی می کند یکی از این پرداخت های خوب است. شیوه ای که اساسا از ادبیات و نوع گفتار لیریک ناشی می شود و طبیعتا طی فرایندی قابل پیش بینی در موسیقی نیز حس می شود.

پرداخت ِ خوب ِ دیگری که در این آلبوم به خوبی روی آن کار شده اجرای ویالون است. استفاده از ویالون که از For Lies I Sire دوباره به مجموعه سازهای مورد استفاده ی گروه اضافه شد در A Map of All Our Failures کاملا هدفمند تر به نظر می رسد. هدفمندی ای که در قطعه هایی مثل A Map Of All Our Failures ،Within The Presence Of Absence و A Tapestry Scorned بر خلاف ِ For Lies I Sire، لاجرم به اجرایی جالب توجه و به یاد ماندنی ختم می شود. اجرایی که به شدت یاداور Like Gods Of The Sun است و توانایی ارضای مخاطبان آثار قدیمی گروه را نیز دارد.

تاثیر پذیری گروه از فرهنگ های مختلف همچنان در این آلبوم پیگیری شده و در جریان است. آنچنان که در اشعار قطعه Hail Odysseus نیز می بینیم اشاره هایی به داستان های اساطیری یونانی اودیسئوس و سیرن دارد. اشاره هایی که با آن الگو های خاص ِ درامز و سمپل ابتدایی قطعه، به بیانی موسیقایی از مفاهیم مربوطه نیز می رسد.

آنچنانکه به نظر می رسد باید  پذیرفت که My dying bride از A Map of All Our Failures با شیوه ی عجیب ِ خودش سربلند بیرون می آید. شیوه ای که هر چند در Songwriting تکراری به نظر برسد و خلاقیت چندانی در آن حس نشود، اما به هر حال همیشه جذابیت های خاص خودش را در شیوه ی اجرا و نحوه ی پرداخت ِ همان   Songwriting ضعیف دارد.

پانوشت:

* عنوان مطلب از شعر دوم مجموعه «پرنده کوچولو» اثر «مهدی موسوی» برداشته شده است :

 کشیدم از تو: دو تا کوه، بعد، چند کلاغ…

غروب کردم تا هر غروب گریه کنی

برای من که تمامی قصّه بد بودم

کجاست آغوشی تا که خوب گریه کنی؟!

میان بندری ِ ضبط، بغض کردم تا

کنار ترمینال ِ جنوب گریه کنی

نشستم و خود را توی چای حل کردم

لباس زیرت را در شبم بغل کردم

سفر نبود و کسی دست در کتابم برد

به سقف زل زدم از درد… تا که خوابم برد

صدای هق هق من پشت کوه قایم شد

برای بیداری، قرص خواب لازم شد

مرا ببخش که جغدم! همیشه بیدارم

مرا ببخش اگر گریه هام تکراری ست

به لب گرفتن تو زیر دوش گریه شدم

صدای خون، از حمّام خانه ام جاری ست

مرا ببخش که پاشیده ام به دیوارت

نمی توانم دیگر… که زخم ها کاری ست

کجا فرار کند این کلاغ بی آخر!

که پشت هر در ِ بسته دوباره دیواری ست

مرا بغل کن یک لحظه توی خواب فقط!

که حل شود در لیوان دو چشم قهوه ای ات

که خلسه در شب من وارد عمل بشود

تمام فلسفه ها در تن تو حل بشود

تو می روی پشت ِ کوه های نقــّاشی

کنار من، تنها انتظار خواهد ماند

پرنده ها همه سمت ِ جنوب می کوچند

سکوت جغد ولی کنج غار خواهد ماند

تو می روی پشت ِ بنـ/ دری که باز نشد

کنار ضبط ، کسی زار زار خواهد ماند

چه می شد این شب خسته به سمت لب برود

کسی که آخر خطـّم… عقب عقب برود

از انتهای زمستان، بهار برگردد

که با فشار ِ دکمه… نوار برگردد!!

چه بود عشق؟ به جز تخت خالی یک هیچ!

تمام خود را تقدیم دیگری کردن

طلاق دادن یک خواب در صراحت تیغ!

و گریه در وسط ِ «دادگستری» کردن

کنار ترمینالی که نیستی ماندن

شب جنون زده را رقص بندری کردن!

صدای خنده ی تو در سکوت خواهش من

شبی بلندتر از موی روی بالش من

عجیب نیست اگر ابر، غرق گریه شده

که از جدایی ما تازه باخبر شده است

مگر نسیم، رسانده به خانه بوی تو را

که تیغ کـُند شده، قرص بی اثر شده است!

مرا بگیر در آغوش لعنتیت عزیز!

که گریه های من از شب بزرگتر شده است

مرا بگیر در آغوش…

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.