بایگانیِ دستهٔ ‘A Forest Of Stars’

A Forest of Stars - A Shadowplay For Yesterdays

Band: A Forest Of Stars
Album: A Shadowplay For Yesterdays

Year: 2012

A Forest of Stars گروهی انگلیسی است که در سال 2007 تاسیس و تا کنون سه آلبوم رسمی منتشر کرده است. Shadowplay For Yesterdays عنوان آلبوم اخیر این گروه خوش ذوق می باشد که در سال جاری توسط لیبل Prophecy Productions منتشر شده است.

AFoS در این آلبوم بدون شک به موسیقی «قابل هضم»تری نسبت به آثار پیشینش دست پیدا کرده است. دست پیدا کردن به موسیقی ملودیک به مدد ریفهایی معلق و قابل انعطاف و پاساژهایی که دائما موسیقی را دستخوش تغییر می کنند شاید بهترین راه برای این دلنشین تر شدن موسیقی خاص ِ AFoS باشد. این نکته ای است که ممکن است حتی متناقض نیز به نظر برسد، چراکه مهم ترین ویژگی موسیقی  AFoSهمان ویژگی های خاص و کمیاب آن است که توانایی وارد کردن آن به رده موسیقی های خاص پسند را دارد. اما آنچه که این گروه در Shadowplay For Yesterdays به آن دست زده وضعیت خطرناکی است که ممکن است AFoS را از آن طرف پل بیندازد! در حقیقت AFoS در این آلبوم ویژگی هایی که آنرا از نظر موسیقایی خاص می کرد از دست نداده و صرفا المان هایی قابل هضم تر و شنیدنی تر را به انها اضافه کرده است. خوشبختانه بند در این مرحله ی بسیار خطرناک جان سالم به در می برد و به هیچ وجه پایه، اساس، شالوده و در حقیقت ماهیت موسیقایی خود را از دست نمی دهد. AFoS مفاهیمش را می شناسد و چون در راستای همان ها قدم بر می دارد هیچ گاه ماهیت خود را فراموش نمی کند. اساسا A Shadowplay For Yesterdays را می توان یک اثر مفهومی و درگیر با مفهوم نیز دانست. این نکته ای است که اتفاقا می توان از لابه لای مصاحبه های وکالیست بند،  Curse، نیز فهمید. Mister Curse می گوید نوشتن لیریک های آلبوم حدود دو سال به طول انجامیده. یعنی حتی قبل از مرحله نوشتن آلبوم، نوشتن لیریک های اثر شروع شده است.این در حالی است که نوشتن لیریک اتفاقی است که عموما پس از نوشتن خود آلبوم می افتد. این نکته بیانگر این مساله است که Shadowplay For Yesterdays از پایه، اثری است که روی مفهوم بنا شده. مفهومی که همواره مهم ترین رکن AFoS نیز هست. در حقیقت آنچه که برای بند اهمیت دارد انتقال همین مفاهیم از طریق مدیومی به نام موسیقی است. AFoS مفاهیم مد نظر خود را حس می کند و سعی دارد از زوایای مختلفی به ان ها نگاه کند. این نگاه های متفاوت همواره در موسیقی نیز جدی گرفته شده و به آنها اهمیت داده می شود؛ به همین دلیل نیز در این آلبوم هم می توان قطعه هایی مثل  Dead Love یافت و هم قطعه هایی همچون Prey Tell of The Church Fate.

این آلبوم ویژگی جالب دیگری نیز دارد و آن «تضاد»ـی است که در جای جای آن حس می شود. تضادی که تعمدا ایجاد شده و اگر جدی ترین ویژگی  Shadowplay For Yesterdays نباشد، یکی از مهم ترین قسمت های آن است. شکل گیری این «تضاد» از همان کاور آرت آلبوم شروع می شود. انسانی زخم خورده و خسته که ذهنیاتش در خیر و شری قاعده مند خلاصه شده است. این تضاد در کاور، اساسا از لیریک ناشی می شود و حاصل آن همان بخش های متضادی است که به وفور در موسیقی شاهدش هستیم. بخش هایی که همچون یک فیلم شکل می گیرند و قسمت های متفاوتی را شامل می شوند. بخش هایی که گاها با یکدیگر متناقض و متضاد می نمایند. شاهکار Gatherer of The Pure بهترین مصداق و حکم تایید این ادعاست. قطعه ای که اساسا داستان گونه پیش می رود و دائما قسمت های متضادی را برای مخاطب به ارمغان می آورد و او را شگفت زده می کند. به عنوان مثال می توان به مقایسه «5:23 تا 6:15» و «3:55 تا 4:35» در این قطعه پرداخت.

اگر از علاقه مندان به موسیقی متفاوت هستید، به شما اطمینان می دهم که تا کنون چیزی شبیه به A Shadowplay For Yesterdays نشنیده اید؛ با این حال اینکه از آن لذت خواهید برد یا خیر، صرفا به آگاهی، علایق و سلیقه شما بستگی دارد.

//