بایگانیِ دستهٔ ‘Agalloch’

Agalloch – Faustian Echoes

منتشرشده: 2013/07/15 در Agalloch

344763

Band: Agalloch
Album: Faustian Echoes

Year: 2012

به نظر می رسد Agalloch همیشه در EP هایش قصد دستیابی به فضایی بکر و متفاوت تر از آلبوم های رسمی اش دارد. فضاهایی که گرایش شدیدی به Extreme دارند و اتفاقا گاهی اوقات همچون آلبوم های رسمی اش خوب عمل نمی کنند.

Faustian Echoes – به معنای «پژواک های فاوست» (فاوست شخصیتی در یکی از افسانه‌های قدیمی آلمان است که در این افسانه روح خود را به شیطان می‌فروشد) – یک EP با یک قطعه بیست و دو دقیقه ای می باشد که Agalloch در سال جاری منتشر کرده است. قطعه اساسا برایندی از اثار و ایده های Extreme این بند ِ با استعداد است. یعنی تجمیعی از ایده های سایر EP ها و بعضا ایده های خاص ِ آلبوم های رسمی را در اهنگسازی و شیوه ضبط ان شاهد هستیم. از Voice sample ها گرفته تا شیوه ضبط گیتار آگوستیک و آرپژهای ساده ای که سراسر قطعه را در بر گرفته. جالب است بدانید که Faustian Echoes با تاثیر پذیری از نمایشنامه فاوست اثر شاعر و فیلسوف آلمانی، یوهان ولفگانگ گوته ساخته شده است. نمایشنامه فاوست اثر گوته بدون شک یکی از خاص ترین نمایشنامه هایی است که تا کنون به رشته تحریر درامده است. یک نمایشنامه بلند که نوشتن آن از زمان جوانی (حدود بیست و چهار سالگی) گوته آغاز شده و تا چند ماه قبل از مرگش به طول انجامیده است. به نظر می رسد «پژواک های فاوست» تا همین جا نیز شباهت هایی به فاوست گوته دارد. «پژواک های فاوست» نمونه ای است از تجمیع ایده های متمایل به Extreme دو دهه فعالیت Agalloch؛ طولانی ترین قطعه ای که تا کنون توسط Agalloch نوشته و ضبط شده است. همچنین باید اشاره نمود که این قطعه از دو بخش مجزا ساخته شده است.(از ابتدا تا دقیقه 9 و از 9 تا انتهای قطعه). دقیقا مثل فاوست گوته که از دو بخش مجزا تشکیل شده است. بخش هایی که با وجود اشتراکات اجتناب ناپذیرشان، می توان آن ها را مجزا از یکدیگر نیز بررسی نمود.

Faustian Echoes بیش از هر چیز شبیه به اولین آلبوم رسمی بند، Pale Folklore است. وجود درامر حرفه ای همچون Aesop Dekker – که با توجه به سابقه اش در Ludicra به نظر می رسد بیش از سایر اعضای بند به بلک متال تسلط دارد – که از سال 2007 با بند همکاری داشته و از زمان ورودش، الگو های درامز را به آثار اولیه ای مثل Pale Folklore نزدیک کرده نیز یکی از نقاط قوت آلبوم است که گروه را در رسیدن به موسیقی خاصی که مد نظرش است هدایت کرده است. همچنین رگه هایی از آلبوم 2010 گروه در این EP دیده می شود. به عنوان مثال می توان به BreakDown و  اتفاقات بعد از آن که در 6:14 پدیدار می شود اشاره نمود که شبیه به همان اتفاقی که در 5:33 قطعه Into The Painted Grey آلبوم 2010 می افتد. آرپژهای بسیار ساده و لطیفی که دائما از انها استفاده می شود، گیتار آگوستیک ها و Voice sample های یاداور Tomorrow Will Never Come نیز با وجود جذابیت های همیشگی شان مسلما قدم رو به جلویی برای Agalloch محسوب نمی شوند.

واضح است که Faustian Echoes  شاهکار نیست، اما اثر خوبی است که Agalloch را همانطور که بوده، در اوج نگاه می دارد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است

 

Agalloch – 2010 – Marrow Of The Spirit

منتشرشده: 2012/12/08 در Agalloch

Agalloch - Marrow Of The Spirit

Band : Agalloch

Album : Marrow Of The Spirit

Year : 2010

این مطلب مربوط به دو هفته پس از انتشار این آلبوم می باشد!

بعد از چهار سال بالاخره انتظارها به سر رسید و اگالوچ «جوهره ی روح» را منتشر کرد.
جدا که این البوم جوهره ی روح اگالوچ بود , تمامی روح اگالوچ در این البوم دمیده شده بود … بررسی کلی البوم :
جدا که بعد از البومی قوی به نام Ashes Against The Grain انتظار هواداران بیش از حد ممکن بالا رفته بود , ان هم بعد از چهار سال …
ساخت چند البوم قوی پشت سر هم بصورتی که هر البوم بیش از البوم قبل هواداران را شگفت زده کند کار آسانی نیست .
این البوم البومی نبود که فقط بخاطر اینکه اگالوچ بگه ما هنوز هستیم ساخته شده باشد ,البومی نبود که فقط برای ارضای هواداران ساخته شده باشد . البومی بود که میخواست به بقیه ی بند ها بفهمونه که اگالوچ خیلی استوار به کار خودش ادامه خواهد داد و مطمئنن هیچ وقت افول نخواهد کرد.
زمانی که همه میگفتند که بند های فولک دووم بعد از مدتی با کمبود ایده مواجه خواهند شد , اگالوچ البومی منتشر کرد که گویای این مطلب بود که : «اگالوچ هیچ گاه با کمبود ایده مواجه نخواهد شد» .
در این البوم اگالوچ همچنان استایل خاص خودش رو حفظ کرده بود . استایلی که همیشه با: Dark, atmospheric and nature-inspired شناخته میشد اما مثل همیشه کاری نکردند که باعث بشه طرفدار فرق بین این البوم و البوم قبلی رو متوجه نشه. در حقیقت میشه گفت مثل همیشه نو اوری های خاصی در این البوم نهفته بود .
در البوم اولشون به نام «Pale Folklore» بیشتر به سبک بلک متال تمایل داشت . در البوم دوم و سوم که دو شاهکار بودند عناصر فولک و پست راک به وفور یافت میشد .اما در این البوم ژانر خاصی دیده نمیشد. که شاید بخاطر این بود که از تمامی این ابزار کمک گرفته بودند .قبل از اینکه این البوم رو گوش کنم خیلی جاها دیدم و خوندم که این البوم اگالوچ به بلک تمایل داشت اما وقتی که گوش کردم دیدم اصلا اینطور نیست. شاید در تک اهنگ Into the Painted Grey یکم این مورد مشهود بود اما در دیگر ترک ها به هیچ وجه این مورد یافت نمیشد . و از این موضوع بسیار خوشحالم.
شاید بشه گفت این البوم جوهره ای از شاهکار های قبلی این بند به علاو ه ی نوآوری هایی جدید بود .(در ادامه توضیح میدهم که درهر ترک از چه البومی تاثیر گرفته شده و چه ترکی نو اوری جدیدی به همراه داشته)
براستی که نامی جز «جوهره ی روح» شایسته ی این البوم نیست … بررسی تک تک ترک ها :
اینتروی اهنگ دقیقا همون چیزی بود که انتظار داشتم. They Escaped the Weight of Darknessبا صدایی بسیار ارام و دلنشینی که توسط ویالون سل به شنونده القا میشود شروع میشه .این آرامی توسط صدای آب و پرندگان بیشتر روی شنونده تاثیر گذاره.
این ترک بطور کامل در مقابل ترک بعدی قرار داره… Into The Painted Grey بدون شک پرخاشانه ترین ترک در این البوم هست.طوری که شما اگه اگالوچ رو نشناسید فکر میکنید که این کار توسط یک بند بلک متال نواخته شده.
بعد از صدای ویالون سلی که بسیار ارام و کند زده شد یک همچین ترکی که با ریتم های سریع گیتار و درامی که شما رو به یاد بند های بلک متال میندازه واسم جالب بود.شاید تنها مشخصه ای که بیانگر وجود اگالوچ در این ترک بود لید هایی بود که در ثانیه ی54 و8:11 زده میشد.
گیتاریست بند اعلام کرده بود که زیباترین لحظه ای که در این البوم نواخته دقیقه ی 5:33 درهمین ترک بوده.
وقتی که توی مصاحبه به گیتاریست بند گفته بودند چرا این ترک به بلک متال گرایش داره در جواب گفته بود وقتی به یک ترک میگیم بلک متال که لیریک اهنگ به صورتی شیطانی نوشته شده باشه و به شیطان گرایی علاقه نشون بده در حالی که هیچ اثری از این مورد در کار ما دیده نمیشه .
در کل این ترک کاملا تاثیر گرفته از البوم Pale Folklore بود. The Watcher’s Monolithکاملا یاداور البوم بی نظیر «The Mantle» بود.
با گیتار اگوستیک شروع شد و ملودی های گیتار لید همچنان مانند البوم The Mantle زیبا بودند.
استفاده ی وکال ازgrowlهم کاملا یاداور The Mantle بود.
از نقاط قوت ای ترک بجز گیتار اگوستیک ابتدایی ان , لیدی بود که در دقیقه ی 6 زده میشد پیانوی انتهای این ترک هم زیبا بود .
به نظر میرسد انتهای این ترک , ابتدایی برای شاهکار بعدیست … Black Lake nidstång بدون شک زیباترین, متفکرانه ترین, خلاقانه ترین و بهترین ترک در این البوم و در تمام اثار اگالوچ بود. شاهکاری که ساخت آن جز اگالوچ از هیچ بند دیگری بر نمی امد.
قبل از انتشار البوم به هیچ وجه فکر نمی کردم اگالوچ بتونه در ساخت اهنگ هایی با زمان بالا موفق باشه و همش فکر میکردم نکنه این اهنگ تکراری و خسته کننده از آب در بیاد . اما وقتی واسه ی اولین بار گوش دادم و بعد از هفده دقیقه چشمام رو باز کردم.باورم نشد.واقعا باورم نشد که هنوز میتوان انتظار همچین شاهکار هایی از اگالوچ داشت.
این اهنگ به معنای واقعی انسان رو از دود و دم شهر دور میکنه و به جایی میبره که اگالوچ میخواد.
نمیدونم دربارش چی بگم. واقعا نمیدونم.دیوانه ی صدایی هستم که ابتدای اهنگ گوش رو به نوازش در میاره.این اهنگ یک دووم متال به معنای واقعیه . دووم متالی که با زیبایی های طبیعت ادغام شده و شاهکاری رو پدید اورده بنام : Black Lake nidstång
ضعفی که همیشه اگالوچ داشت (از نظر من) در این اهنگ وجود ندارد اونهم صدای بی حس وکال بود.در این ترک خاص از صدای وکال به بهترین شکل ممکن برای انتقال حس استفاده شده.
این ترک مثل هیچ یک از اثار دیگر اگالوچ نیست . یک نواوری فوق العادست . یک حس نو . یک دووم متال جدید. یک شاهکار به معنای واقعی.شاهکاری که لحظه به لحظه انسان را بیشتر در خود فرومیبرد. شاهکاری که مالیخولیایی که هزاران موزیسین میخواهند به ما بفهمانند را در خود جای داده.شاهکاری که برای تهیه و تنظیم تک تک نت های آن زحمت کشیده شده.شاهکاریست که کلمات در بیان ان عاجزند.
نقدی بر این شاهکار: ابتدای اهنگ صدای یه جور بیشه زاری به گوش میرسه که این اهنگ واهنگ قبلی رو به هم متصل میکنه بعد از اون صدای دیستورت شده ی گیتارودرامز وگیتار اگوستیک به ما میفهمونه که این ترک, یک ترک معمولی نیست.دردقیقه ی2:29 گیتاراگوستیک هنر خودش روبه رخ میکشه.تا دقیقه ی 4:11 موسیقی همچنان درفضای ابهام قرارداره تا اینکه بالاخره موزیک در دقیقه ی4:12 با شروع گیتار لید شکل اصلی خودش رو پیدا میکنه , همراهی وکال وگیتار لید به هر چه زیباتر شدن کار می افزاید.با اتمام کار کلین وکال, کار گیتار لید هم به اتمام میرسه.دراین لحظات وکال کلماتی رواززبان یک مرده بیان میکنه.
بعد از اون نوبت به Nidstång میرسه تا حرف های خودش رو بزنه .
در اواسط دقیقه ی 7 وکال به بهترین شکل ممکن میخونه . شخصا دیوانه ی این تیکه ی اهنگم .
خیلی جاها خوندم که از دقیقه ی 10 تا 14 کار خسته کنندست و اصلا لازم نبود که اینهمه فاصله باشه.
البته حقم دارند , شاید خستشون میکنه ولی برای من …
نمی دونم چی بگم …
شاید این 4 دقیقه رو فقط واسه ی من گذاشتند تا بعد از اون وکال دیوانه کننده کمی فرصت داشته باشم تا به خودم بیام . در حین این 4 دقیقه من هیچ چیزی رو در اطرافم حس نمیکنم و به معنای واقعی منو به فکر میبره.بعد از این 4 دقیقه ی طلایی وکال جملات جالب و تفکر برانگیزی رو میگه (البته دوست ندارم توی این پست زیاد در رابطه با لیریک صحبت کنم ولی این جملات واقعا جالبند و لازم میدونم که بگم)
در این جا فقط چهار تا جملش رو مینویسم :

سرانجام ماهیخوارهای ازاده کجاست؟
گوزن ها کجا ناپدید می شوند؟
لعنت بر کسانی که این جنگل روحانی را خراب کردند.
لعنت بر کسانی که این آب تشریفاتی را نوشیدند.

این جملات و در کل لیریک این ترک خودشون کلی جا واسه نقد و بررسی دارند که ایشالا در پستی دیگر بهشون میپردازم.فعلا فقط خواستم به اشاره ای کرده باشم.
در کل , این ترک بهترین کار اگالوچ در این البوم و تمامی کارهای دیگش بود که البته کمتر کسی همچین نظری داره…حداقلش این بود که نشون دادند در ساخت ترک های با زمان بالا هم مهارت دارند. Ghosts of the Midwinter Fires ترکیبی از البوم شاهکار»Ashes against the rain» و «Pale folklore» بود. ابتدای کار با گیتاری شروع میشه که منو به یاد اهنگ «The Melancholy Spirit» میندازه . کاری بود که میشه گفت تلفیقی از سبک های Post Rock و Black Metal بود.
گیتار لیدی زیبا و وکالی سرد در این ترک حرف اول رو میزد.
گیتاری که ابتدا و انتهای ترک زده میشد هم از نقاط قوت کار بود.
لیریک فوق العاده پر مفهومی داشت و از تشبیه های فوق العاده زیبایی هم استفاده کرده بودند.
در کل کاری بود که نمایانگر قدرت اگالوچ و خاص بودنش در بین بند های فولک دووم به حساب میومد.
و بالاخره به ششمین , اخرین و غم بار ترین ترک البوم به نام To Drown میرسیم …
در تمام البوم های اگالوچ اخرین ترک یکی از خاص ترین ترک هاست . چه در البوم The Mantle که A Desolation Song لیریکی قابل تامل داشت و میشه گفت با اکثر ترک ها تفاوت هایی رو داشت و چه در البوم اول بند که اخرین ترکش The Melancholy Spirit بود .
این ترک هم یکی از خاص ترین کارهای این البوم و تمامی البوم ها بود که بسیار هوشمندانه ساخته شده بود.و با صدای ویالون سل بسیار زیبای Jackie Perez Gratz شروع میشه که به غم انگیز تر کردن هر چه بیشتر این ترک می افزاید . مثل اینکه اگالوچ دوست داره در انتهای البوم , سیاهی موجود در اون رو به نمایش بگذاره . این ترک با نجواهای مغشوش John Haughm و لید گیتاری کند , درهم امیخته شده تا به زیبایی هر چه تمامتر این البوم رو به سمت سیاهی ببره . نقطه ی اوج اهنگ همون زمان هایی هست که Jackie ویالون سل رو به صدا در میاره. انتهای اهنگ هم جالب بود .سکوت عجیبی در انتهای این ترک وجود داره که صد درصد اگالوچ از این سکوت منظوری داشته …
این هم لیریکش :

To Drown

انها از بار تاریکی گریختند
تا فراموش کنند راهی را که در روحشان میخکوب شده
انها انتخاب کردند تا در پوچی عمیق غرق شوند

پوچیی که از سرکوبی پوچی به دست امده
برکه ای برای فراموشی …
انها از بار تاریکی گریختند
برای اینکه غرق شوند …

در کل اگالوچ همان اگالوچ بود با نواوری های بیشتر…