بایگانیِ دستهٔ ‘Ahab’

Ahab – The Giant

منتشرشده: 2013/07/15 در Ahab

cover

Band:  Ahab
Album: The Giant

Year: 2012

اثر اخیر گروه آلمانی Ahab به فاصله سه سال پس از آلبوم The Divinity Of Oceans منتشر شده است. اثری که مسلما نباید به چشم آلبومی عادی به ان نگاه کرد. Ahab با وجود پایه ثابتش در جزئیات کار شدیدا تغییر کرده است. این تغییر در جزئیات از جایی شروع می شود که این گروه آلمانی در The Giant از کتاب دیگری تاثیر پذیرفته است. انچنان که آلبوم اول و دوم بند تاثیر پذیرفته از «موبی دیک (وال سفید)» نوشته هرمان ملویل بود، The Giant از تنها رمان ادگار آلن پو، «سرگذشت آرتور گوردن پیم» تاثیر پذیرفته و سعی در بیان خاص خود تحت تاثیر آن را دارد. در «سرگذشت آرتور گوردن پیم» نیز همچون « موبی دیک (وال سفید)» شخصیت اصلی داستان در ظاهر فردی معمولی و در باطن انسانی تنها و بیکس است که احساساتش از دنیای اطراف لطمه دیده. این ویژگی، ویژگی بسیاری از مخاطبان موسیقی Ahab نیز هست. این گروه آلمانی می داند مخاطبانش را چه دسته ای تشکیل می دهند و آنچه که در The Giant به نمایش می گذارد در حقیقت همان Ahab قدیمی با زاویه و نوع نگاهی متفاوت است. نوع نگاهی که باعث شده جزئیات این اثر تا حد زیادی با The Call of the Wretched Sea و The Divinity of Oceans متفاوت باشد. Ahab به حدی از این رمان تاثیر پذیرفته که حتی کار خود را با جمله اول آن شروع می کند. در همان قطعه اول و در جمله اول می گوید «من آرتور گوردن پیم هستم» و سپس شروع می کند به بیان احساساتش. در قسمتی از «سرگذشت آرتور گوردن پیم» داریم که راوی می گوید: «همه رویاهایم عبارت بودند از صحنه‏های غرق کشتی، قحطی و گرسنگی، مرگ با اسارت در میان قبایل وحشی و زندگی لبریز از رنج بر صخره‏ای خاکستری و دورافتاده در جزیره‏ای دست‏نیافتنی بر پهنه اقانوسی ناشناس.» این، در حقیقت خلاصه ای است از آنچه موسیقی Ahab سعی در ساخت آن دارد. فضایی هولناک، مالیخولیایی، دردناک، نا امید، مملو از اضطراب های درونی و در عین حال زیبا. زیبایی که با Arpeggio های بسیار ساده و طولانی گیتار که بعضا وظیفه هدایت موسیقی از مرحله ای به مرحله بعد را دارند معنی پیدا می کنند. همچنین شاهد رشد گیتار سولوهای سوزناک، مالیخولیایی و کشدار نسبت به آثار قبلی Ahab هستیم که مسلما نکته مثبت و رو به جلویی تلقی می شود. کلین وکال های ویران کننده و بسیار عالی Daniel Droste نیز از جمله ویژگی های جدیدی است که به تازگی به موسیقی Ahab اضافه گشته و زمانی که در کنار Growl Vocal های همیشه عالی Ahab قرار می گیرند تضادی دوست داشتنی را برای مخاطب به ارمغان می اورند که کمتر در موسیقی Ahab شاهدش بودیم. الگوهای درامز نیز به خوبی از پس القای حس تکرار و هیجان بر می آیند.

Ahab در The Giant همانگونه که الن پو در «سرگذشت آرتور گوردن پیم» فضاها را به تصویر می کشد، نشان می دهد. همان تشریح های طولانی، هیجان انگیز و بعضا خسته کننده آلن پو روی Ahab تاثیر می گذارد و آلبومش را به اثر قابل تاملی تبدیل می کند که شنونده را از بارها و بارها گوش دادنش خسته نمی کند. The Giant به مخاطب همان حسی را منتقل می کند که «سرگذشت آرتور گوردن پیم» به خواننده خود می دهد. حسی غم انگیز، خاص و همواره زیبا.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است