بایگانیِ دستهٔ ‘Chronicle’

Chronicle Concert Review

منتشرشده: 2013/07/15 در Chronicle

We pretend we’re OK

گزارشی از اجرای گروه «کرانیکل» در پانزدهم تیر ماه سال 1392

998820_635226233154929_1842556115_nعکاس: محمد گل محمدی

کرانیکل یک گروه پنج نفره متشکل از «سجاد خیابانی» (وکال)، «دانیال قاسمی» (گیتار الکتریک)، « شروین بیدختی» (کیبورد)، «مهران معصومیان» (گیتار باس) و «علی فراز» (درامز) است که از خرداد سال 13۹۱ (البته در آن زمان با نوازنده گیتار و درامری دیگر) کار خود را با اجرای آثاری از گروه های بزرگی‌ چون کمل، پینک فلوید، ریورساید و … آغاز نموده است. کرانیکل در حقیقت یک «کاور بند» است که به هیچ وجه قصد خروج از این تعریف ِ بسته را ندارد. این کاور بند ِ ایرانی در روزهای چهاردهم و پانزدهم تیر ماه قصد اجرای ده قطعه ی متفاوت از گروه های مشهوری چون تول(Tool)، ریورساید(Riverside)، کاتاتونیا(Katatonia)، بریکینگ بنجامین (Breaking Benjamin)، هیم (H.I.M) و پینک فلوید (Pink Floyd) را داشت و من نیز به همراه عکاس مجله دیوان در سانس اول روز شنبه، پانزدهم تیر ماه، راهی ِ این اجرا شدیم تا عکس و گزارشی از آن تهیه کنیم. در ورود به محل برگزاری کنسرت اولین مساله ای که مورد توجه قرار می گرفت هجوم علاقه مندان تشنه ی موسیقی های راک و متال بود. علاقه مندانی که برای چند لحظه در کنار موسیقی بودن، از مکان های مختلفی خود را به انجا رسانده بودند تا اجرای گروهی نه چندان شناخته شده را از قطعه های مورد علاقه شان ببینند. طبق روال همیشگی ِ کنسرت های آموزشگاهی، علاقه مندان با تاخیری چند دقیقه ای وارد سالن شدند و به انتظار شنیدن قطعه های وعده داده شده نشستند.

اجرا با قطعه ای آشنا برای طرفداران موسیقی های راک و متال آغاز شد. «Parabol»، قطعه ی معروف گروه آمریکایی تول، عنوان اولین قطعه ای است که کرانیکل قصد اجرای آن را دارد. قطعه ای که بیش از هر چیز، نیازمند ِ پرداختی است که با حوصله انجام شود. پرداخت صبوری که به نظر می رسد مرکز اصلی ِ توجه کرانیکل بوده و می تواند به خوبی از پس آن برآید. گروه بر روی صحنه، اجرایی حسّیک و هدفمند از خود به نمایش می گذارد. اجرایی که مخاطب را تشنه ی شنیدن هیجان آغازین قطعه ی بعدی که قاعدتا می بایست«Parabola» باشد می کند. با آغاز «Parabola»، ضعف همیشگی ِ اجراهای زیرزمینی به سرعت مخاطب را با خود درگیر می کند؛ صدابرداری ِ نه چندان دلچسب از درامز باعث می شود تمرکز شنونده دائما از دست رفته و در تمام طول کنسرت با این صدابرداری ضعیف درگیر باشد. آنچه که باعث می شود این صدابرداری ِ ضعیف در کمترین درجه از اهمیت قرار بگیرد، قطعا اجرای موفقی است که گروه در ارائه ی جزء به جزء این دو قطعه از خود به نمایش می گذارد. کرانیکل در خصوص اجرای این دو قطعه، کوچکترین تلاشی نیز برای اضافه نمودن حس ِ منحصر به فرد خود به قطعه های مربوطه نمی کند و قطعه ها بدون کوچک ترین تغییری در ماهیت ساختاری شان اجرا می شوند. اتفاقی که برای یک «کاور بند»، کاملا منطقی و قابل قبول به نظر می رسد. پس از اجرای موفق این دوقطعه از تول، آواهای «I wish you’d told me that before» بیانگر تدارک دیدن قطعه ای احساسی با عنوان «I Turned You Down» از آلبوم سال 2005 گروه لهستانی ریورساید است؛ گروهی که در این اجرا بیش از گروه های دیگر مورد توجه کرانیکل بوده است. اجرای این قطعه همانند قطعه ی اصلی، با پرفورمنس بسیار زیبایی از سوی گیتار الکتریک همراه است. پس از این قطعه ی زیبا، به خنثی ترین بخش کنسرت می رسیم. خنثی از این جهت که اجرایی بسیار عادی از قطعه ای با عنوان«Join Me» از آلبوم سال 1999 از گروه مشهور هیم را شاهد بودیم. اساسا ارائه ی کاوری راضی کننده از این نوع قطعه ها نزدیک به غیر ممکن است. چراکه هر گروهی با هر توانایی و امکاناتی، زمانی که قصد کاور کردن این چنین قطعه هایی را دارد، بواسطه ی المان ها و جنس های صدای مختص ِ خود ِ گروه ِ مرجع، در ارائه ی اجرایی شبیه به اجرای اصلی از قبل شکست خورده است. اجرای کاور قابل قبول از این نوع قطعه ها صرفا زمانی امکان پذیر است که گروه نه به قصد کاور جزء به جزء، که به قصد تجربه ی اصوات جدید و اضافه نمودن حس های شخصی با پرداختی قدرتمند به اثر اصلی عمل کند. بدیهی است که گروهی همچون کرانیکل که قصد فراتر رفتن از تعریف ِ «کاور بند» را ندارد، در اجرای این چنین قطعه هایی کاملا بی هویت عمل کند. البته در مجموع و در کل قطعه های اجرا شده در کنسرت، فقط این قطعه و «My Twin» از گروه کاتاتونیا بودند که در حقیقت به ناکجا سفر می کردند و با اجرایی بی هدف به مخاطب ارائه می شدند. پنجمین قطعه ای که گروه بنای اجرای آن را دارد، «Panic Room» از ریورساید است. قطعه ای که با هنرنمایی گیتار باس همراه است و بسیار هم مورد توجه مخاطبان در سالن قرار می گیرد و کرانیکل نیز اجرای نسبتا موفقی از آن ارائه می کند. پس از این قطعه و البته «My Twin» که شرح آن رفت، نوبت به بهترین قطعه ای که در آن شب اجرا شد می رسد. قطعه ای انرژیک و پرطرفدار به نام«So Cold» اثر بریکینگ بنجامین. آنچه که کرانیکل به نمایش می گذارد، یک اجرای بسیار عالی، تمیز و هیجان انگیز از قطعه ای جذاب و مشهور است که باعث می شود اکثر مخاطبان نیز در انتهای قطعه «It’s alright» را از ته دل فریاد بزنند. «It’s alright»ـی که اتفاقا عبارت پارادوکسیکال ِ جالبی برای این مخاطبین ِ ناخوش احوال است. مشخص است که طرفداران موسیقی های راک و متال، خیلی خوب قدر این لحظات با موسیقی بودن را می دانند. آن ها به این تخلیه های روانی نیاز دارند و در زمان های کوتاهی که اجازه پیدا می کنند، سعی دارند تاول هایی که طی سالیان دراز بر گلوی شان خانه کرده را منفجر کنند. پس از فریادهای «It’s alright»، نوبت به قطعه ای آرام با عنوان«We Got Used To Us» از گروه ریورساید می رسد. قطعه ای مربوط به آلبوم جدید این گروه قدرتمند غیر آمریکایی که همین چند ماه پیش منتشر شد و از بهترین های آلبوم شان بود. تکرار های لذت بخش، که یکی از اجزای جدا نشدنی و مهم ترین ویژگی ِ جنس ِ پراگرسیو راک ِ ریورساید است به بهترین شیوه ی ممکن در اجرای کرانیکل پرداخت می شود. از نکات قابل توجه دیگر اجرای این قطعه توسط کرانیکل، می توان به وکالی کاملا بدون لهجه اشاره کرد. آن چنان که می دانیم یکی از صدها مشکل موسیقی راک و متال زیرزمینی ایران، اصرار بر استفاده از اشعار انگلیسی با لهجه ای کاملا فارسی است! اتفاق خنده داری که خوشبختانه کرانیکل و وکالیست با استعدادش، به خوبی از آن فاصله می گیرند. اجرای سجاد خیابانی (وکال) در این قطعه، به شکل شگفت انگیزی محسور کننده و زیبا است و برای چند دقیقه ای مخاطب را حتی از جو ِ کنسرت نیز جدا کرده و به جاهای دوری می برد که اتفاقا با این اجرای قدرتمند، خیلی نزدیک به نظر می رسند! پس از حدود چهار دقیقه اجرای قاطعانه از «We Got Used To Us»، نوبت به «The Wall»، شاهکار پینک فلوید می رسد. شاهکاری که اجرای آن با توجه به امکانات و تجهیزات نه چندان مطلوب گروه، چندان خوب از آب در نمی آید. ضمن این که به نظر می رسد کرانیکل «The Wall» را آن چنان که باید درک نکرده و با بی حوصلگی و عجله آن را به اجرا در می آورد. پس از اجرای «The Wall» و با نزدیک شدن به اواخر کنسرت، نوبت به قطعه«Artificial Smile»  از آلبوم سال 2005 گروه مورد علاقه ی کرانیکل یعنی ریورساید می رسد و این جاست که با اجازه ی گروه، تمام سالن از جای خود بلند شده و انگار که دیگر هیچ گاه فرصتی برای تخلیه انرژی نمی یابند، همراه با این قطعه فریاد می کنند، جیغ می کشند و هدبنگ می زنند. در این میان گروه نیز به جزئی از تماشاچیان تبدیل می شود و با تمام وجود ساز زده و قدر این مخاطبان ِ برافروخته و علاقه مند را می داند. با اتمام این قطعه و اجرای دوباره ای از «Parabola»؛ یکی از شب های به یادماندنی در موسیقی زیرزمینی ایران نیز رقم می خورد. شبی که با وجود تمام کاستی ها، بی نهایت قابل تقدیر و احترام است. قابل احترام از این جهت که آن هایی که اجرا می کنند، آن هایی که برگزار می کنند و همه آن هایی که به تماشا می نشینند همگی دغدغه و درد مشترکی به نام موسیقی دارند و این، به خودی خود قابل احترام و شایسته ی تقدیر است.

این نوشته قبلا روی پیج فیسبوک نشریه دیوان قرار گرفته است؛ عکس های کنسرت را می توانید از اینجا ببینید.