بایگانیِ دستهٔ ‘Hevein’

Hevein – Gentle Anarchy

منتشرشده: 2013/07/15 در Hevein

hevein-gentle_anarchy2012-cover

Band: Hevein
Album: Gentle Anarchy

Year: 2012

Hevein گروهی فنلاندی است که در سال 1992 توسط Leif Hedström  تاسیس شد. گروه تا کنون چند دمو و یک آلبوم رسمی منتشر کرده است. Gentle Anarchy اولین EP گروه می باشد که پس از هفت سال سکوت بالاخره منتشر شد.

آلبومی که Hevein در سال 2005 منتشر نمود یکی از متفاوت ترین آثاری است که تا کنون در سبکProgressive Metal  منتشر شده است. Sound Over Matter اثری بود خلاقانه که با وجود پیروی اش از ساختار کلیشه ای Verse-Churus همچنان مخاطب را جذب می کرد. اثری که از نوازنده ویالون بسیار خوبی مثل Max Lilja (یکی از اعضای قبلی گروه مشهور Apocalyptica) نیز بهره می برد. Hevein در Gentle Anarchy همچنان مسیر قبلی اش را ادامه می دهد و برای مخاطب همان Progressive Metal خاص خود را به همراه میزان مشخصی از موسیقی Symphonic فراهم می آورد. ویالون و ویالون سل در Gentle Anarchy نیز مثل Sound Over Matter در بکگراند کار نمانده و Hevein از آن ها تا جای ممکن استفاده می کند. با آن ملودی هایش را هدایت می کند و پس زمینه کار را در اختیار می گیرد. حتی گاهی اوقات در قسمت Interlude (که در Progressive Metal معمولا جایگاه گیتار سولو است) به جای گیتار لید قرار می گیرد و سولو می زند. با وجود این ویالون خوب، ریف ها حتی ناپخته تر از Sound Over Matter به نظر می رسند و پرداخت خوبی روی آن ها صورت نگرفته است.

آنچنانکه از Hevein انتظار داریم هم ساختار تمام قطعه های آلبوم از فرم Verse-Churus پیروی می کنند و هم می توان نوعی دو گانگی میان قطعه های آلبوم دید. دو گانگی که اتفاقا در Sound Over Matter بارزتر نیز بود. این دوگانگی را می توان در مقایسه دو قطعه Nor و Gentle Anarchy نیز پیدا کرد. جایی که ریف های سنگین تر در کنار Harsh Vocal های یخ زده و سرد، و کلین وکال ها در کنار لاین های لطیف ویالون و ریف های مالیخولیایی گیتار قرار می گیرد. همین دوگانگی میان قطعه های آلبوم است که می تواند طیف گسترده تری از مخاطبان را در بر گیرد.

Gentle Anarchy مثل Sound Over Matter اثر متفاوتی است که همچنان ویژگی های متفاوت Hevein و حس خاص فنلاندی اش را به همراه دارد. اثری که می تواند برای یرخی طرفداران Progressive Metal جالب توجه باشد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است

 

Hevein – Sound OverMatter

منتشرشده: 2012/12/08 در Hevein

Hevein - Sound Over Matter F

Band : Hevein

Album : Sound OverMatter

Year : 2005

Hevein بندی فنلاندیست که در سال 1992 توسط گیتاریست و درامر بند تاسیس شد.در سال 1998 یک بیسیست و نوازنده ی ویالون هم یه بند اظافه شدند تا اینکه بند توانست اولین دموی خودش رو در سال 1999 به نام Heartland منتشر کنه. در سال 2002 , Max Lilja از بند پر اوازه ی Apocaliptica یه Hevein امد . تا ان زمان هنوز وکالیست خوبی برای بند پیدا نشده بود تا اینکه در سال 2003 Juha Immonen , به عنوان وکالیست برای یند انتخاب شد و اولین البوم رسمی بند با کیفیتی قابل قبول در سال 2005 به نام Sound Over Matter ریلیز شد.
Hevein تا امروز 6 دمو, 4 سینگل و یک البوم فول لنث منتشر کرده.
اسم بند از یکی از اهنگ های بند Husker Du (بند راک قدیمی) که توسط Blackstar هم کاورشده بود به نام The Girl Who Lives On Heaven Hill اقتباس شده . که کلمه ی Heaven Hill به Heven Hill تبدیل شد و تا مدتی بند با این اسم به کارش ادامه میداد و در حال حاظر به شکل Hevein درامده .
Hevein کارش رو با لیبل معروف Spinefarm Records که لیبل بند هایی همچونShining و Children of Bodom و Dark Tranquillity و Rammstein و Nightwish و Tarja Turunen و خیلی از بندهای معروف دیگه بوده شروع کرده.

بدون شک سبک Progressive Metal یکی از غنی ترین و پیچیده ترین سبک ها در بین زیر شاخه های فراوان متال به شمار میاد . تسلط کامل اعضای یک بند به ریتم ها و هارمونی های مختلف و مسلط بودن به اهنگسازی هایی که بصورت کلیشه درامده اند و از همه مهمتر توانایی بروز خلاقیت های هنرمندانه و اعمال انها در موسیقی باعث خواهد شد که یک بند در این سبک پیشرو و متفاوت جلوه کند.

Hevein یکی از بند های متفاوت در این سبک پیچیده به حساب میاد که با تسلطی نسبی به کلیشه های موجود دست به ساخت البومی خارج از کلیشه های موجود زده!
اظافه کردن عنصر سمفونیک به این سبک کاریست که خیلی از بند ها انجام داده اند ولی معمولا مورد توجه مخاطبان قرار نگرفته است . هر چند که Hevein هم چندان معروف نیست ولی کاری که ارائه کرده یک کار خوب وتراز بالا به حساب میاد. و اگر کمی معروف بشه میتونه مورد توجه مخاطبان هم قرار بگیره!!
Hevein از معدود بند هایی به شمار میاد که پروگرسیو رو به خوبی با عناصر سمفونیک ادغام کرده, به گونه ای که هیچ افراطی در استفاده از ویالون به خرج نداده و کاملا به جا و خوب ویالون و ویالون سل رو مورد استفاده قرار داده. البته این نکته را هم باید در نظر داشته باشیم که در بسیاری از بند هایی که از ویالون استفاده کردند , ویالون رو به عنوان یک ساز در زمینه ی کار مورد استفاده قرار داده اند اما Hevein ضمن اینکه در background اثر و فضا سازی های ان از ویالون کمک گرفته , در هدایت ملودی ها و گاهی به عنوان مهمترین ساز اون رو مورد استفاده قرار داده.
وجود افرادی که به سبک پروگرسیو تسلطی نسبی و خوب دارند و البته همراهی اونها با شخصی مثل Max Lilja که در بند Apocaliptica به نواختن ویالون سل مشغول بوده و از سال 2002 با Hevein همکاری کرده به بالاتر رفتن سواد موسیقی Hevein و تسلط هر چه بیشتر اعضای بند به کار خودشون بیشتر کمک میکنه.

——————————-

——————————-

پیش نوشت : هر وقت این آلبوم رو گوش دادید این قسمت رو بخونید.

بررسی Sound Over Matter :

با حتی یکبار گوش سپردن به این البوم به راحتی میتوان فهمید که تمام قطعات از ساختار کلیشه ایه کلاسیک (Verse-Chorus) پیروی میکنند. شاید برای بندی که به عنوان یک بند متفاوت از اون یاد میشه این مساله کمی تو ذوق بزنه! اما نگران نباشید , اجزای مختلف آلبوم به حدی زیباست که حتی با قدم گذاشتن در فضای کلیشه ایه کلاسیک هم از زیبایی آن چیزی کم نخواهد شد.
در رابطه با ویالون :
نکته ی جالبی که در این البوم متوجه اون شدم این بود که تاثیرات Max Lilja (نوازنده ی ویالون سل) در این البوم از تمام موزیسین های دیگه بیشتر بوده! سواد Max Lilja و تجربه ای که ازApocaliptica به همراه داشت بیشتر از هر چیز دیگری به موفق شدن Hevein در این البوم کمک کرده تا اثری متفاوت را ارائه کنه.
برای این حرفم دلیلی نسبتا قانع کننده دارم : به غیر از اینکه در تک تک لحظات این آلبوم اوای زیبای ویالون ما رو تحت تاثیر قرار میده که خوب با بررسی بعضی از ترک ها (که جلوتر میگم) کاملا مشهوده , این نکته برام بسیار جالب بود که در تمام قطعات , سازی که بیشترین نقش رو در Outroی اهنگ ها داشت , ویالون بود! یعنی پایان اهنگ ها همراه با ویالون به اتمام میرسید.
خب …
در سبک پروگرسیوOutro ی اهنگ یکی از قسمتهایی هست که سازنده ی اثر باید «علم» ساختنش رو داشته باشه , تا از پس تنظیمش بربیاد. چون این قسمت , انتهای اهنگه و باید حس پایان رو به شنونده القا کنه ویکی از مهمترین اجزای اهنگ به حساب میاد و تنظیمش نیازمند اطلاعات بسیاری در رابطه با هارمونی هست. و در این البوم , در تمام قطعات , Outro ها بوسیله ی Max Lilja ساخته شده !
در قطعه ی اول میبینیم که از شیوه ای کلیشه ای , به سبکی خوب استفاده شده و با وجود فرازهای قبل 3:30 ویالون و ویالون سل بعد از این لحظه به زیبایی هر چه تمام تر ترک رو به پایان میرسونند.
در قطعه ی دوم باز هم به پایان رساندن کار , کلیشه ایست! همونطوری که در خیلی ازOutro های دیگه دیدید این قطعه هم آهنگ رو به اوج می بره و با یک پایان ناگهانی و غیر منتظره تمومش می کنه. اما با وجود اینکه کلیشه ایست , انقدر زیباست که کلیشه ای بودنش شما را اذیت نخواهد کرد!Outroی ترک هارمونیی دارد که واقعا منو تحت تاثیر قرار داد.که کاملا مشخص است که کار کسی نیست جزMax Lilja!
در قطعه ی سوم و چهارم و پنجم از همون تکنیک قطعه ی اول استفاده میشه و باز هم ویالون و ویالون سل ترک رو به پایان میرسونند.
در قطعه ی ششم از تکنیک قطعه ی دوم استفاده میشه با این تفاوت که از ویالون استفاده میشه برای هارمونی نه ویالون سل!
در قطعه ی هفتم Outro دوباره برمیگرده به اینترو و بصورت ناگهانی موزیک به پایان میرسه که باز هم نقش ویالون انکار ناپذیره!
در قطعه ی هشتم از تکنیک Fade Out با استفاده از ویالون استفاده شده که دیگه واقعا فسیله!
در قطعه ی نهم که یک قطعه ی بدون کلام هست (و باز هم میشه در ساختار کلاسیک بررسیش کرد) باز هم از Fade Out استفاده میشه.
در قطعه ی دهم هم که شاهکار این آلبوم هست باز هم نقش اصلی رو درOutro ویالون بازی میکنه.

در رابطه با Vocal:
Vocal به کارش کاملا مسلط هست, در بخشهایی که Chorus خوانده میشود ملودی های وکال بسیار عالی هستند (البته بخشی از ان هم بخاطر این هست که لیریک ها اکثرا وزن دارند و بخش دیگر به دلیل ملودی های گیتار که به زیبایی بروی صدای Vocal می نشینند, این دو مورد کار وکال رو خیلی راحت میکنه).
در بخشهای مختلف , به تناسب موسیقی , وکال کلین است در بخشهایی هم دیستورت میشود. این مورد هم خوب طراحی و عمل شده بود.

در رابطه با گیتار الکتریک:
در کل البوم Riff ها قوی, گیرا و عالی هستند. طبیعیه که میتونستند بهتر یا بدتر هم باشند!
هنرنمایی های ویالون در قسمت های Interlude (که در سبک Progressive اکثرا جولانگاه Guitar Solo هست) کمتر به گیتار الکتریک مجال داده بودند. با این همه در قسمتهایی که نوبت به گیتار الکتریک میرسید , عالی عمل میکرد.
یکی از دلایلی هم که Vocal وظیفه اش را خوب انجام داده , طبیعتا اینه که ملودی های گیتار خوب توانستند وظیفه ی شان را انجام دهند.

در رابطه با گیتار بیس:
در قطعاتی که نقش گیتار بیس نامحسوسه (مثل قطعه ی Bleed the Day):
در برخی از ترک ها ی این البوم ناخوداگاه انرژی خاصی به ما منتقل میشه! و به اون ترکها اصطلاحا انرژیک گفته میشه.
این انرژی حاصل چیه؟
نقش گیتار بیس در اینگونه قطعات خیلی مهمه, و این در حالیست که (با وجود انرژیک بودن اون ترک) نقش گیتار بیس برای یک شنونده ی عادی کاملا نامحسوسه! چون گیتار بیس بیشتر در خدمت ریتمه تا ملودی!

در قطعاتی که نقش گیتار بیس محسوسه:
اینگونه قطعات فوق العاده کار شده بودند. کافیه کمی در گیتار بیس اینگونه قطعات دقت کنید , مطمئنا متوجه عالی بودنش خواهید شد!
قطعاتی که در انها گیتار بیس بخوبی محسوس بود عبارتند از : ,As Far As the Eye Can See, iOta Only Human, Last Drop of Innocence
دربعضی قطعات (مثل Worth Fighting For)هم نقش گیتار بیس هم محسوس بود و هم نامحسوس!

بررسی ساختار خطی دو قطعه از این آلبوم :

قطعه ی هفتم به نام Beg to Differ:
این قطعه با یک ریف خشک گیتار الکتریک شروع میشه که کم کم درامز و ویالون هم به اون اظافه میشوند , همین ریف در زیر Verse اول (ازثانیه ی 26 تا ثانیه ی 44) هم نواخته میشه. بعد از اون از ثانیه ی 44 تا ثانیه ی 54 ریف دوم به ما معرفی میشه و از ثانیه 54 تا 59 دوباره همون ریف اینترو رو میبینیم . از 59 تا 1:08 هم دوباره ریف دوم شنیده میشه ( از ثانیه ی 44 تا 1:08 خاصیت Chorus رو تا حدودی داره و تا حدودی هم نداره , یعنی کلماتی که وکال میخونه رو دوباره هم میخونه ولی ریتمهای گیتار کشیده نیست و موسیقی رو هم به فراز نمیبره که بهش بگیم Chorus , بنابراین بهش میگیم : Pre Chorus) از 1:08 تا 1:37 Chorus رو میشنویم که ریف سوم هم بهمون معرفی میشه که زیر Chorus نواخته میشه. از 1:37 تا 1:39 نتهایی که میشنویم Bridge به حساب میاد و پلیست بین Chorus و Verse دوم.بقیه ی ماجرا هم همونطوری که تا اینجا اتفاق افتاد یکبار دیگه اتفاق میفته. با این تفاوت که در 2:25 تا 2:39 یجورایی بریجی رو داریم که بین Pre Chorus و Chorus فرار داره که هدایتگرش هم ویالون سل هست. پس از Chorus که در 3:08 تموم میشه موسیقی وارد Interlude میشه (از 3:08 تا 3:34) که در اون ویالون به زیبایی هر چه تمام تر هنر نمایی میکنه. بعد از اتمام Interlude در 3:34 نوبت این میرسه که طبق کلیشه های موجود یکبار دیگه Chorus خوانده بشه و پس از اون هم Outro دوباره برمیگرده به اینترو و بصورت ناگهانی موزیک به پایان میرسه .

*همونطور که قبل هم گفتم انرژیک بودن این قطعه به این دلیله که بیس بیشتر در خدمت ریتمه تا ملودی (نقش ویالون هم در انرژیک کردن این قطعه انکار ناپذیره)

قطعه ی دهم بنام Last Drop of Innocence:
Introی طولانی (از ابتدا تا 1:23) و زیبایی رو با همراهی کند ویالون سل و Female Vocal شاهد هستیم , از 1:23 تا 1:43 موزیک اماده میشه برای Verseاول. از 1:43 تا 3:10 شاهد 1Verse هستیم. بعد از اون طبق معمول Chorus شروع میشه. از 3:10 تا 4:04 شاهد Chorus هستیم . Chorusی که عالیه! و ریف رو به ما نشون میده. بعد از این Chorus شاهد Verse دوم هستیم (از 4:04 تا 4:43). بعد از اون یک مکث یک ثانیه ای داریم و باز هم Chorus! از 5:25 موزیک وارد Interlude میشه که باز هم با هنر نمایی ویالون همراهه. بعد از اون باز هم شاهد Chorus هستیم. Outroهم مثل سایر ترک ها توسط ویالون به اتمام میرسه.
*نکته ی جالب این ترک (که با خواندن لیریک و توجه در ملودی وکال متوجه ان میشویم) این است که Verse ها هم وزن دارند! برای همین هست که وکال در کارش موفق است!

//