بایگانیِ دستهٔ ‘Hooman Ajdari’

Hooman Ajdari Concert Review

منتشرشده: 2013/07/21 در Hooman Ajdari

بودن

گزارشی از اجرای «گروه هومن اژدری» در چهاردهم تیرماه سال 1392

7عکاس: رضا دریاکناری

کارل آندره (مجسمه ساز معروف اهل کوینسی) در خصوص آثارش می گوید :«اثر من زیباشناختی، ماتریالیستی و عمومی است. زیبا شناختی است زیرا فرم استعلایی ندارد، فاقد کیفیت معنوی یا روشنفکری است. ماتریالیستی است زیرا از مصالح و مواد متعلق به خودش ساخته می شود بدون اینکه وانمود کند که ماده دیگری است. و عمومی است زیرا به یکسان قابل دسترسی برای همه ی انسانهاست.»

به نظر می رسد که آثار «هومن اژدری» نیز ماهیتی با همین سبک و سیاق دارد. موسیقی که دائما از کیفیت های معنوی یا روشنفکری دوری می جوید، بواسطه ی روان بودن و سادگی اش، دائما سعی در بیان ِ سرراست ِ خودش دارد و فراتر از همه ی این ها، به شکلی کاملا عامدانه و خودخواسته، عمومی است.

موسیقی «گروه هومن اژدری»، حاوی ماهیت راک اند رولی (Rock’N’Roll) است که دائما با حال و هوایی دهه شصتی همراه شده و پیوسته و مدام، سعی در ایرانیزه کردن ِ خود دارد. اساسا فرم موسیقایی که توسط «گروه هومن اژدری» به اجرا درمی آید یک مدل ِ کاملا غربی و دست نخورده است که با اشعار فارسی همراه شده و از ایرانیزه شدن، جز شعر فارسی چیزی به ارث نبرده. البته همین تلاش نیز هر چند که با شکست رو به رو شود، به خودی ِ خود ارزشمند و تا حد زیادی قابل قبول است.

این گروه ِ راک اند رول و به جبر زیر زمینی شده ی (!) موسیقی ایران که اخیرا علاقه زیادی نیز به برگزاری اجراهای زنده از خود نشان داده است در روز جمعه، چهاردهم تیر ماه در سالن آمفی تئاتر سرای محله ولنجک اجرای کوچکی را تدارک دیده بود؛ اجرایی که در سالن خوبی – به نسبت دیگر اجراهای گروه های زیرزمینی – برگزار می شد و به نظر می رسید از امکانات قابل قبولی نیز برخوردار است.

هومن اژدری (وکال، گیتار) در این اجرا به همراه میلاد مجذوب (گیتار الکتریک)، رامبد رفعت (گیتار باس)،عرفان امامی (درامز) و آزاده اتحاد (بک وکال) به اجرای یازده قطعه ی مختلف به نام های «چرت بعد از ظهر»، «چی درسته چی غلط»، «گمشده»، «روزای بی تو»، «درگیر زمان»، «خیانت موجه»، «سر تا پا صدا»، «مهاجر»، «هتل»، «فریدون»، «پلیس راه» و دو قطعه به تنهایی و با همراهی آزاده اتحاد (بک وکال) به نام های «غم فردا» و «Love Song» پرداخت.

اجرای قطعات در این کنسرت با یک دید کلی، بسیار جذاب و قابل قبول بودند. از «چرت بعد از ظهر» که به عنوان اولین قطعه و با اجرایی انرژیک و پویا ارائه شد گرفته تا «پلیس راه» که احتمالا یکی از بهترین ساخته های «هومن اژدری» است و برای به پایان بردن کنسرت، به صورت هوشمندانه ای انتخاب شده بود. یکی از ویژگی های بسیار خوب این کنسرت، ارائه ی دو قطعه ی جدید با عنوان های «درگیر زمان» و «سر تا پا صدا» بود. قطعه هایی که همواره ماهیت ِ موسیقایی ِ «گروه هومن اژدری» را حفظ کرده بودند و به واسطه ی ماهیت انرژیک و جذاب شان به شدت مورد استقبال مخاطبان قرار گرفتند. به خصوص قطعه ی «سر تا پا صدا» که از نظر اجرا می توان آن را بهترین قطعه ی اجرا شده در آن شب دانست. هومن اژدری و گروهش در آن شب یک سورپرایز دیگر نیز برای مخاطبان شان داشتند؛ اجرای قطعه ای به نام «گمشده» که در آثار اجرا شده در آن شب، قدیمی ترین قطعه ساخته شده توسط هومن اژدری بود و با ارائه ی لید گیتاری بسیار زیبا، به یکی از درخشان ترین قطعه های اجرا شده در آن شب تبدیل شد. دو قطعه ی «غم فردا» و «Love Song» که در زمان استراحت گروه توسط هومن اژدری و آزاده اتحاد (بک وکال) اجرا شد نیز از دیگر نکات مثبت کنسرت بود. قطعه هایی که با آرپژها و ریتم هایی ساده و روان، جَوّی دوست داشتنی و عاری از یکنواختی را برای مخاطبان به ارمغان می آورد.

در مجموع اجرای «گروه هومن اژدری» در چهاردهم تیر ماه، اجرایی کاملا قابل قبول بود. اجرایی که صدابرداری اش با وجود اینکه که عالی نبود، اما از بسیاری از اجراهای آموزشگاهی و زیرزمینی بهتر بود؛ هرچند که همه این ها در کمترین درجه از اهمیت قرار دارد و مهم، همان «بودن»ـی است که شکل می گیرد.

ــــــ این نوشته قبلا روی پیج فیسبوک نشریه دیوان قرار گرفته است؛ عکس های کنسرت را می توانید از اینجا ببینید.