بایگانیِ دستهٔ ‘Hypomanie’

Hypomanie front cover

Band:  Hypomanie
Album: Calm Down, You Weren’t Set On Fire

Year: 2012

 

Hypomanie پروژه ای تک نفره از هلند است که در سال 2007 توسط Selwin Hageraats تاسیس شد؛ بند تا کنون یک Demo، یک EP، یک Single، یک Split و سه آلبوم استدیویی منتشر نموده است. Calm Down, You Weren’t Set On Fire عنوان آخرین آلبوم استدیویی بند است که در سال جاری به فاصله اندکی پس از اثر قبلی منتشر شده است.

انتقال ِ درست ِ مفاهیم بدون استفاده از کلمات و تصاویری که ذاتا ناقل مفاهیم و معانی متعدد هستند شاید بزرگترین ویژگی موسیقی به عنوان هنری منتزع باشد. موسیقی ِ بدون کلام موظف است مخاطب را بدون هیچ نوع اطلاعات اظافی با خود همراه، و مفاهیم مد نظرش را در اختیار مخاطبش بگذارد.اساسا موسیقی Instrumental جبرا نوعی ساختارگرایی فرمیک را متحمل میشود که به هر صورت می تواند تابعی از شرایط بیرونی باشد یا نباشد. در موسیقی مورد نظر ما که آلبوم آخر Hypomanie تحت عنوان Calm Down, You Weren’t Set On Fire است این ساختارگرایی مشخصا تحت تاثیر عوامل بیرونی است؛ نگاهی فرمالیستی که تحت تاثیر شرایطی بیرونی قرار گرفته و سعی در فرمال نشان دادن آن دارد. منطق این نوع نگاه را میتوان بواسطه همان فرم کلی اش (که مشخصا با طعنه هایی به Depressive Black Metal  نشانه گذاری شده) دانست؛ در حقیقت Hageraats کوشیده تا با استفاده از بیان فرمال خود بواسطه Instrumental بودن قطعات و استفاده از المان های Depressive Black در فرم، نگرشی که Depressive Blackها در اشعارشان در ارتباط با «درک نکردن و ندیدن معضلات انسانی در عین وضوح ان ها» دارند را در بطن اثر نشان دهد. که عملا موفق می شود.

سبک آلبوم را می توان Black Metal با تاثیرات زیادی از Shoegaze دانست. تسلط Hageraats بر بلک متال – با توجه به فعالیت های متعددش در بندهای Depressive Black Metal   – توانسته تا حدی به کمک وی بشتابد. هر چند که از طرفی هم ماهیت خسته کننده آثار او را به همراه داشته ؛ خستگی ای که میتوانست به راحتی از آلبوم زدوده شود متاسفانه در قطعه ای مثل 19 Stars And The Sweet Smell Of Cinnamon به اوج خود رسیده و شدیدا احساس میشود؛ البته نمی توان تاثیرات فقدان وکال را نیز در این فرایند بدون نقش دانست. وکالی که به راحتی توانایی زدودن این خستگی را دارد و همانگونه که می بینیم در قطعه ای همچون Lullabye For Ian که از Voice-sample استفاده می شود (توجه داشته باشید که Voice-sample نقشی در «بدون کلام» بودن یا نبودن یک قطعه ندارد) میتواند تاثیر خود را بگذارد و حتی فضا را برای یک Breakdown در 8:50 باز میکند تا شنونده از تکرارهای مکرر یک ملودی خسته نشود.

الگوهای درامز و ریف های گیتار که عملا وظیفه شکل دادن به ریتم پس زمینه آثار بلک متال را برعهده دارند هر قدر که در آلبوم قبلی عالی و بدون نقص کار شده اند، در این آلبوم وضعیت نا به سامان و به هم ریخته ای دارند! در عوض ملودی های گیتار، فضاسازی های متعدد کیبورد و کلین گیتار های جالب توجه زیادی در این آلبوم وجود دارند که تا حدی می توانند ریتم های بعضا فکر نشده و نابسامان اثر را پوشش دهند.

در مجموع اثر خوب و قابل قبولی را از این پروژه هلندی شاهد هستیم. اثری که برای علاقمندان به موسیقی های ساده، بی آلایش و غم انگیز یقینا درخور توجه خواهد بود.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است