بایگانیِ دستهٔ ‘Ihsahn’

Ihsahn – Eremita

منتشرشده: 2013/07/15 در Ihsahn

Ihsahn - Eremita

Band: Ihsahn
Album: Eremita

Year: 2012

Eremita چهارمین آلبوم رسمی Ihsahn است. مثل همیشه نام موزیسین های مهمان زیادی در بین همکاران این آلبوم به چشم می خورد که از بزرگترین آن ها می توان به Jeff Loomis (که در اجرای گیتار لید قطعه چهارم همکاری کرده است)و Devin Townsend (که در اجرای وکال قطعه سوم همکاری کرده است) اشاره کرد. نام Jørgen Munkeby (نوازنده ساکسیفون) نیز نام آشنایی به نظر می رسد که در آلبوم قبلی نیز با گروه همکاری خوبی داشت. Ihsahnهمچنین از فقدان درامر اصلی خود یعنی Asgeir Mickelson در این آلبوم رنج می برد وTobias Ørnes  (درامر گروه نروژی Leprous)جایگاه او را گرفته است. در این آلبوم نوازندگی گیتار باس نیز مثل آلبوم اول و بر خلاف آلبوم قبلی بر عهده خود Vegard Tveitan بوده است و اکنون او علاوه بر گیتار الکتریک، کیبورد، پیانو و وکال، نوازندگی گیتار باس را نیز عهده دار شده. همچنین میکس و مسترینگ آلبوم مثل اثر قبل توسط یکی از برجسته ترین های این کار یعنی Jens Peter Daniel Bogren انجام شده است.

یکی از مهمترین ویژگی های موسیقی Ihsahn پیوستگی و انسجامی است که با وجود موزیسین های مهمان متعدد و سرشناسش در کلیت آلبوم ایجاد می کند. گروه Ihsahn با یک ذهن ِ فعال هدایت می شود. ذهنی که متعلق به Vegard Tveitan است و دائما از افراد مختلف تاثیر می پذیرد و ایده های آن ها را تجزیه تحلیل و تجربه می کند. با این حال خروجی که به مخاطب ارائه می کند از آنجا که از فیلترهای متعدد ِ یک ذهن ِ خلاق و چارچوب محور خارج شده است  یک اثر یکپارچه و یکه است. Vegard Tveitan با تاثیر پذیری از موزیسین های مهمان خود سعی در تکرار نکردن خودش دارد. اتفاقی که در چهارمین آلبوم رسمی او هویت بهتری نیز پیدا می کند.

سبک این آلبوم Ihsahn  نیز همچون سایر آثارش متمایل به Progressive Metal است. Progressive Metalـی که مسیر آن با توجه به پیشینه موسیقایی Vegard Tveitan کاملا مشخص می باشد و اصلا طبیعی است که با توجه به فعالیت این موزیسین برجسته در گروه هایی مثل Emperor و Peccatum به سمت و سوی Extreme حرکت کند. Ihsahn در Eremita چارچوب های فرمی اش را اندکی گسترش می دهد و سعی در ایجاد فضایی خاص تر از سه گانه قبلی اش دارد.در حقیقت آنچه که در Eremita به نمایش گذاشته می شود هم بدعت دوباره ای با The Adversary است که یاداور بلک متالی بود که در Emperor دیده می شد و هم یاداور حال و هوای خاص و Extreme آلبوم قبلی. البته Eremita با وجود این بدعت پذیری و بازگشت ها سراسیمه از آن ها براعت می طلبد و سعی دارد چیزی خارج از آن سه گانه را به نمایش بگذارد. پروسه ای که با موفقیت نیز طی می شود. آلبوم با معمولی ترین قطعه خود آغاز می شود. قطعه ای که با ریف های انرژیک و هارمونی های ضمنی اش مخاطب را با خود همراه می کند و به The Paranoid می رساند. آغاز The Paranoid مصادف است با بازگشت Ihsahn به آلبوم The Adversary و ملودی وکال chorus آن مصادف می شود با یک Ihsahn خلاقانه و جدید که سعی در گسترش چارچوب هایی دارد که در سه گانه اش ساختار ِ محدودی یافته بودند. گسترشی که با استفاده از این خلاقیت در چند قطعه دیگر عملا قابل حس می شود. از حس امید بخش صدای Devin Townsend در قطعه سوم و گیتار لید فوق العاده گوش نواز The Eagle and the Snake که بگذریم به آوای زیبای ساکسیفون در Catharsis می رسیم. آوایی که حجم آن در این آلبوم نسبت به اثر قبلی شدیدا کم شده و هم نشینی اش با گیتار لید سوزناک این قطعه مسلما لحظات لذت بخشی را برای مخاطب فراهم می آورد. لحظاتی که می توان در The Grave و Recollection نیز شاهد آن ها بود.

Ihsahn در Eremita اثر غیر قابل حدسی را ارائه می کند. آلبومی که هم می توان سه گانه قبلی را در آن دید، و هم ندید!

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است