بایگانیِ دستهٔ ‘Katatonia’

Katatonia – Dead And The King

منتشرشده: 2013/07/15 در Katatonia

342331

Band: Katatonia
Album: Dead And The King

Genre: Alternative rock

Dead And The King عنوان نهمین آلبوم استدیویی این گروه سوئدی است و همانطور که از کاور آرت اثرش نیز مشخص است همچنان از همان فرمول خاص ِ Tonight’s Decision پیروی می کند. فرمولی که اولین اولویت آن ساخت فضایی است که مرزی میان Alternative rock و Gothic Doom Metal باشد. مرزی که تا قبل از Tonight’s Decision هیچ گروهی حتی به سمت آن نیز نرفته بود. این تغییر ناگهانی Katatonia از Death doom به Alternative rock در اواخر دهه نود به عنوان نشانی از بی ثباتی گروه نیز تبدیل شد و دائما مورد نقد قرار می گرفت. نشانی که در Dead And The King ثابت می شود شایسته این گروه نبود. Dead And The King شدیدا با ثبات، دغدغه مند و قدرتمند تر آثار قبلی به نظر می رسد. Katatonia در ابتدای دهه سوم فعالیت خود همچنان فرم تلفیقی Alternative rock و Gothic Doom Metalاش را پایدارتر از گذشته حفظ نموده است و به هیچ وجه از اسکلت پیش ساخته اش فراتر نمی رود. اسکلتی که اواخر دهه نود توسط خود گروه آشنایی زدایی شده و منحصر به خود اوست و هیچ آلبوم یا گروه مشابهی را نیز یاداوری نمی کند. اسکلتی که همواره همنشینی ملودی ها و جنس صدای ویران کننده Jonas Renkse جزء لاینفکی از آن بوده است.

یکی از ویژگی هایی که از دهه دوم فعالیت گروه تا کنون با Katatonia همراه بوده و همواره ماهیت ِ خاص ِ موسیقی او را در بطن آثارش حفظ نموده استفاده از تکنیک به مثابه ابزاری برای زیبایی شناسی است. در موسیقی Katatonia تکنیک ها بی هدف و برای لذت صِرف به کار نمی روند بلکه با بررسی لایه هایی از احساسات مخاطب، آن ها را زیبایی شناسانه برمی‌انگیزند. یکی از محورهای اساسی یا شاید اساسی ترین محوری که دائما در کلیت موسیقایی Katatonia چنین نقشی ایفا می کند را می توان وکال دانست. جنس ِ خاص ِ صدای Jonas Renkse به عنوان پدیده ای فعال و جذاب در بطن آلبوم شنونده را دائما به سمت معنا سازی و بررسی بافت اشعار هدایت می کند و به محض اتفاق این رخداد همواره او را جذب سبک و تکنیک خاص ِ ملودی های وکال  آن می نماید. Katatonia از تکنیک های موجود در ملودی های خاص وکال که سبک جدیدی نیز برای Alternative rock تلقی می شوند به عنوان مهم ترین کنشگر ِ تکنیکی ِ زیبایی شناسانه خود، که می تواند با شنونده بیشترین تعامل را برقرار کند، بهترین استفاده را می برد.

این فرایند که می توان از آن با عنوان انگیختگی ِ توامان احساس و معنا نیز یاد کرد در Dead And The King نیز مثل آثار قبلی گروه جریان دارد و دائما در کلیت اثر در حال شکل گیری است. اصلا این حس زیبایی شناسانه و استفاده از تکنیک به مثابه زیبایی شناسی دائما در پوسته و کلیت ِ موسیقیایی آلبوم شکل می گیرد و وارد لایه های عمیق تر اثر نمی شود. به همین دلیل نیز با وجود ارزشمندی آثار این گروه سوئدی هیچ گاه آلبوم شاهکاری از او نمی بینیم. Dead And The King نیز از این قاعده ی پیش ساخته مستثنی نیست و صرفا در کلیت آلبومی است که مخاطب را از گروه مورد علاقه خود راضی نگاه می دارد و به هیچ وجه نمی تواند آن را به شاهکار تبدیل کند.

این آلبوم با The Parting آغاز شده و با Dead Letters پایان می یابد. آنچنان که قطعه اول آهنگی است که در آن تکراری عامدانه وجود دارد و مخاطب را دائما به یاد آثار قبلی می اندازد؛ قطعه انتهایی نیز همان Katatonia همیشگی با المان هایی از موسیقی Extreme است. در این میان هیچ چیز قابل بحثی وجود ندارد. موسیقی که Katatonia در Dead And The King به نمایش گذاشت همان اثر ِ متوسط و میانه رویی بود که باید باشد. همان چیزی که می بایست این سوئدی های با استعداد را با آن شناخت. همان چیزی که باید تاریک، سرد و همواره قابل هضم باشد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است