بایگانیِ دستهٔ ‘Mono’

Mono – For My Parents

منتشرشده: 2013/07/15 در Mono

mono-for-my-parents

Band: Mono
Album:  For My Parents

Year: 2012

For My Parents عنوان ششمین آلبوم استدیویی مونو می باشد. آلبومی که به فاصله سه سال از اثر قبلی خود منتشر شده است. موسیقی مونو را می توان موسیقی لایه ها نامید. موسیقی که در لاین ها و لایه های مختلف و ساده ای شکل می گیرد و پرورش می یابد. لایه هایی که ممکن است با یک نت ساده به یک ملودی تبدیل شوند و با آن یک ملودی قطعه ای یازده دقیقه ای را پرورش دهد. مهم ترین ویژگی موسیقی مونو همچنان در For My Parents حفظ شده است. این ویژگی دقیقا همان نکته ای است که بسیاری از گروه های داخلی کشورمان نیز از آن غافلند. ویژگی که توانایی تبدیل یک آلبوم معمولی را به یک اثر یکه و خاص دارد. این ویژگی چیزی جز تسلط به موسیقی سنتی و محلی کشور سازنده اثر نیست. مونو از این نکته نهایت استفاده را می برد و دائما با نگاهی به فرهنگ و موسیقی سنتی ژاپن نقاط ضعفش را می پوشاند. هیچ چیز مثل فرهنگی که آهنگساز با آن زندگی می کند و دائما با آن در حال دست و پنجه نرم کردن است نمی تواند به هنری چون موسیقی که اساسا از لایه هایی اجتماعی و فرهنگی سرچشمه می گیرد برای خاص و یکه شدن یک اثر کمک کند. فرهنگی که موزیسین آن را حس کرده باشد و بتواند یک قطعه را خاص و حتی ارزشمند تر از آنچه که هست نشان دهد.

کلیت For My Parents از نظر ساختاری بسیار منسجم تر از Hymn to the Immortal Wind به نظر می رسد. انسجامی که این پنج قطعه بدون کلام را در کلیت ِ ساختار محور ِ موسیقی ِ مونو قوی می کند. هر پنج قطعه آلبوم با وجود فضاهای متفاوت شان کلیت یکسان و حس مشترکی را تداعی می کنند. کلیتی که الزاما از هرنوع پیچیدگی به دور است. یک Post Rock ناب با المان های مختلفی از موسیقی Classical که البته دائما تاثیر پذیری اش از موسیقی مینی مال را نیز یاداوری می نماید. جالب آنجاست که با وجود پیچیدگی های فراوان موسیقی Classical و استفاده گروه از ارکستری حرفه ای در این آلبوم، مونو نه تنها هویت مینی مال آثار خود را از دست نداده که به فضای ساده و البته فرمال بسیار جالب و داستان گویی نیز دست پیدا کرده است. فضایی که به هیچ وجه یک قطعه را جدا و منتزع از قطعه دیگر شکل نمی دهد و در کلیت آلبوم است یک انتزاع جذاب پدید می آورد. اتفاقی که به هیچ وجه برای آلبوم قبلی نیفتاد. Hymn to the Immortal Wind روی تک قطعه های منتزع از جریان اثر تاکید داشت در حالی که For My Parents برای ساخت کلیتی انتزاعی تلاش می کند. تلاشی که اتفاقا بواسطه حضور پر رنگ تر ارکستر نسبت به آثار پیشین گروه عملا موفق می شود. For My Parents مسلما قدم رو به جلویی برای مونو است. آلبومی که امضای احساسات لطیف و سرشار این گروه خلاق ژاپنی پای آن است. این آلبوم همچنان مونو را برای مخاطبانش در اوج نگاه می دارد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است