بایگانیِ دستهٔ ‘Moonspell’

Moonspell – Alpha Noir/Omega White

منتشرشده: 2013/07/15 در Moonspell

Cover

Band: Moonspell
Album: Alpha Noir/Omega White

Year: 2012

آلبوم اخیر Moonspell بالاخره پس از چهار سال منتشر شد. نهمین آلبوم استدیویی Moonspell اولین تجربه آنها در ارائه دوبل سی دی نیز هست. آلبوم در دو سی دی و با دو عنوان مختلف منتشر شده است که با وجود ویژگی های بنیادین مشترک، آثار کاملا متفاوتی نسبت به یکدیگر هستند. از نظر ساختاری Alpha Noir و Omega White کاملا منطبق بر همان توصیف های حسیکی هستند که Fernando Ribeiro قبل از انتشار رسمی آلبوم از آنها کرده بود. Alpha Noir به «یک گوله آتش» می ماند و Omega White همچون «سایه ای وهم انگیز». این توصیف های کوتاه ضمن اینکه ماهیتی حسیک از آلبوم را برای شنونده تداعی می کنند می توانند به نگاهی دقیق بر سبک این دو سی دی نیز کمک نمایند. سبکی که شنونده در کلیت Alpha Noir با آن مواجه است در حقیقت همان نقطه قوت Moonspell است. یعنی یک Gothic metal با المان هایی از Death metal، Melodic death metal و Progressive. اثری که ادامه راه بسیاری از آلبوم های خوب گروه نیز هست. چیزی شبیه به همین آلبوم قبلی. Omega White اما آلبوم خلاقانه تری برای Moonspell به نظر می رسد. یک Gothic metal که البته گرایش بیشتری نسبت به موسیقی راک و Gothic Rock دارد. گرایشی که کمتر در آثار این گروه پرتغالی شاهد آن بودیم. ویژگی که Moonspell در هر دو اثر با خود به همراه دارد پایبندی اش به Gothic است. ویژگی که موفق می شود Alpha Noir و Omega White را همچون یک پل به یکدیگر مرتبط سازد و بنیانی محکم برای ساختارشان فراهم آورد. ویژگی که به شکل بالقوه دغدغه مندی گروه را تایید می کند و سوای بحث کیفی دو اثر، ذاتا قابل ستایش است.

ساختار خطی اکثر قطعه های Alpha Noir همان طور که از Moonspell و Gothic metal انتظار داریم ساختاری کلیشه ای است. فرمی کلیشه ای که البته با پرداختی نسبتا خوب سعی دارد اندکی فرم قابل پیش بینی اش را به هم بزند و خلاقانه عمل کند. ریف های گیتار و لاین هایی که برای کیبورد در chorusها در نظر گرفته شده بسیار به یاد ماندنی هستند و به جذاب شدن ِ هر چه بیشتر chorusها کمک می کنند. چیزی که در قطعه Grand Stand نیز می بینیم. یک chorus بسیار جذاب که با ترکیب ریفی به یاد ماندنی و ملودی دلنشین کیبورد به خوبی شکل می گیرد. جالب اینجاست که اشعار در chorusها به هیچ وجه سد راه ملودی های وکال نمی شوند و Fernando Ribeiro با بکارگیری تکنیک های ِ خاص ِ خود سعی در هم مسیر کردن اشعار و ملودی های وکال دارد. آنچنان که می بینیم بعضا بن مایه محتوایی آلبوم نیز در chorusها بیان می شوند. این اتفاقی است که در همین قطعه Grand Stand نیز می افتد. بن مایه ای که در حقیقت محور اصلی آلبوم می باشد و در نفی جمله «هر آنچه مرا نکشد مرا قوی تر خواهد ساخت» از فیلسوف معروف آلمانی، فردریش نیچه خلاصه می شود. Moonspell در آخرین جمله آلبوم می گوید «هر آنچه مرا نکشد به من صدمه خواهد زد.» و اینگونه است که Alpha Noir پس از کنکاش های مختلف در اشعار به پایان می رسد.

پس از پایان سی دی اول یعنی آلبوم Alpha Noir با یک هدیه ویژه از طرف Moonspell روبرو می شویم. سی دی دوم آلبوم که عنوان Omega White را نیز یدک می کشد در تعدادی محدود منتشر شده است. Omega White در حقیقت چیزی جز یک هدیه نیست. یک هدیه که مخاطب را با چهره ای اتمسفریک از Moonspell روبرو می کند. آنچه که Moonspell در Omega White به نمایش گذاشته همان چیزی است که در Alpha Noir از دست داده! Moonspell در Omega White مخاطب را با روی دیگری از موسیقی Gothic روبرو می کند. رویی که در این سبک از موسیقی گروه های بسیار خوبی همچون Type O Negative را نیز در کنار خود دارد. موسیقی که می توان از لحظه لحظه کلین وکال ها، ملودی های کیبورد، سولو های گیتار و اتمسفر خوشایندش لذت برد.

در مجموع Alpha Noir/Omega White یک آلبوم بسیار هدفمند و خوب بنظر می رسد. هشتاد دقیقه Gothic ناب که این روزها کمتر می توان به آن دسترسی پیدا کرد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است