بایگانیِ دستهٔ ‘Saturnus’

Saturnus – Saturn in Ascension

منتشرشده: 2013/07/15 در Saturnus

digipak

Band: Saturnus

Album: Saturn in Ascension

Year: 2012

شش سال از انتشار Veronika decides to die می گذرد و این مردان دانمارکی همچنان جنس ِ خاص ِ موسیقی شان را در همان قالب و ساختار گذشته حفظ کرده اند.

چهارمین آلبوم رسمی ِ Saturnus ادامه ای بر راه ِ خودساخته ی این دانمارکی های خوش ذوق است. راهی که در دهه نود و با آلبومی با عنوان Paradise Belongs to You آغاز شد، با Martyre هویت معینی پیدا کرد و در سال 2006 با انتشار Veronika decides to die به اوج ِ زیبایی خود رسید.

اعضای این گروه طی فعالیت شان از ابتدای دهه نود تا کنون بارها دستخوش تغییر شده است. اما آنچه که باعث ایجاد این پیوستگی منسجم میان هر چهار آلبوم رسمی می شود – که اتفاقا با تاخیر های بیش از حدی نیز منتشر می شوند – حضور وکالیست دغدغه مند و نوازنده گیتار باس توانمند آن ها به نام های Thomas Jensen و Brian Hansen است.

آلبوم جدید Saturnus در پی ساخت و هویت بخشیدن به فضایی موازی با اثر پیش از خود است. آلبومی که مهم ترین ویژگی آن سهل و ممتنع بودن آن بود و همین ویژگی را به شکلی کاملا عامدانه به Saturn in Ascension نیز انتقال می دهد. بنابراین طبیعی است که ساختار و قالب کلی این آلبوم بر پایه و مبنای همان سادگی ِ دست یافتنی که Saturnus همیشه به دنبال آن بوده شکل بگیرد. یعنی یک ساختار ِ روان ِ مبتنی بر Doom Metal که دائما با مضامینی همچون عشق، امید یا نا امیدی همگام می شود و به مدد لید گیتار های ملودیک و فضاسازی های شاعرانه و بکر، اثری جذاب و منسجم پدید می آورد. اثری که به هیچ وجه نیز نمی توان آن را خارج از دایره ی سه آلبوم قبلی اش بررسی نمود.

آلبوم با یکی از جذاب ترین قطعه های خود یعنی Litany of Rain آغاز می شود و در همان ابتدا مخاطب را با همسرایی های Ethereal گونه یFemale Vocal غافلگیر می کند. غافلگیری ای که همنشینی اش با تمپوی آهسته ی قطعه، فضایی شاعرانه و محزون را رقم می زند؛ فضایی که در انتهای قطعه مخاطب را با شکست بدرقه می کند و به لید گیتار های سوزناک Wind Torn می رساند. پس از گذر از این لید گیتار های زیبا و بدیع، با A Lonely Passage و نجواهای «من خیلی خسته ام» رو به رو می شویم. نجواهایی که به شدت یاداور قطعه All Alone از آلبوم قبلی است و مخاطب را با همان تنهایی های همیشگی ِ مورد نظر Saturnus رو به رو می کند. تنهایی هایی که به زیبایی هرچه تمامتر با بخش های گیتار آگوستیک به حس و بیان ِ موسیقایی تبدیل می شوند. البته این لاین های گیتار آگوستیک دوام چندانی ندارند و وقتی قطعه چهارم آلبوم یعنی A Fathers Providence با آن حس و حال Gothic و لاین های ملودیک پیانو آغاز می شود، سریعا محو می شوند. A Fathers Providence که قبل از انتشار آلبوم نیز به عنوان سینگل منتشر شده بود شاید دست یافتنی ترین قطعه ی این اثر باشد. البته این سهل الوصول بودن و ارتباط آسان مخاطب با قطعه، ارتباط مستقیمی با همان ملودیک بودن و گرایشی که این قطعه ی خاص به Gothic نشان می دهد دارد. گرایشی که همنشینی آن با Growl Vocal های خاص ِ Thomas Jensen فضایی جالب را برای این قطعه رقم می زند. فضایی که با آغاز قطعه ی پنجم از بین رفته و بدعت عامدانه ی آثار قبلی را جایگزین آن می کند. بدعتی که در قطعه ی بعدی نیز به شکل واضحی رعایت می شود. all of the Raven Moon تا حد زیادی از همان الگوی A Lonely Passage پیروی می کند. الگویی که همان طور که گفته شد قبل از این نیز با قطعه هایی همچون All Alone تجربه شده است. پس از این قطعه نوبت به Forest of Insomnia و Between می رسد تا با سولو های تکنیکی و خارج از کلیشه شان آلبومی خارق العاده را برای سال ِ 2012 رقم بزنند.

در مجموع Saturn in Ascension در سبک Doom Metal آلبوم موفقی به نظر می رسد. آلبومی که پایبند به  کلیشه های خود ِ Saturnus است و همین اجرای ساختارگرای موفق است که اهمیت دارد.

ــــــ این نوشته قبلا در شماره‌ی  8 نشریه «دیوان» منتشر شده است