بایگانیِ دستهٔ ‘Void of Silence’

Void Of Silence’s Review

منتشرشده: 2013/02/14 در Void of Silence

Cover

Void Of Silence که از این پس به طور مخفف با عنوان VOS از او یاد می کنیم بندی از کشور ایتالیاست. این بند توسط Riccardo Conforti – نوازنده درامز،کیبورد و سمپل – و Ivan Zara – نوازنده گیتار بیس و الکتریک – در سال 1999 تشکیل شده است. این بند تا کنون 4 آلبوم استدویی منتشر کرده که سبک تمام آلبوم ها Doom Metal است.

 Toward the dusk با همکاری وکالیستی با سابقه به نام Malfeitor Fabban اولین اثر این بند بود که در سالهای 1999 و 2000 ساخته شد و در سال 2001 منتشر گردید. دومین آلبوم استدیویی VOS نیز با همکاری Malfeitor Fabban در سال 2002 تحت عنوان Criteria ov 666 ظبط و منتشر شد. پس از ان، بند در سپتامبر 2002 در صدد ظبط آلبوم دیگری تحت عنوان Human Antithesis برامد و با جدا شدن وکالیست قدیمی، وکالیست جدیدی به نام Alan Nemtheanga به بند اظافه شد. پس از 2 سال کار بر روی Human Antithesis سرانجام در سال 2004 این اثر فاخر منتشر شد. پس از آن بند اعلام کرد که «ما به هدفی که از موسیقی می خواستیم رسیدیم» و این پایانی بر VOS بود. تا اینکه پس از پنج سال، بند بطور رسمی اعلام کرد که دوباره به کار خود ادامه خواهد داد و آلبومی جدید در راه خواهد بود. و اینگونه بود که هنرمندان ایتالیایی آلبوم شاهکار The Grave of Civilization در سال 2010 را با وکالیست جدید خود، Brooke Johnson، منتشر کردند.

× در تمام آلبوم ها، اشعار را وکالیست ها سروده اند.

در این نوشتار به تحلیل آثار Void Of Silence و سیری که این بند طی 10 سال فعالیتش داشته خواهیم پرداخت؛ همچنین هر چهار اثر این بند ایتالیایی بصورت جداگانه بررسی خواهد شد و نگاهی هر چند کوتاه به هر یک از انها خواهیم داشت.

 

دغدغه VOS، دغدغه سه فرد است. از این سه فرد، دوتای آنها در تمام آثار بند ثابت بوده اند و نویسنده ترانه ها که وکالیست نیز می باشد تغییر کرده است. بجز لیریک آلبوم Toward the dusk ، لیریک 3 آلبوم دیگر بند در دسترس است. آنچه که اشعار VOS از ان سود می برد، درونمایه تلخی است که در هر سه اثر بند وجود دارد. این درونمایه تلخ که مبین ناامیدی و دید پوچ انگارانه بی حد و حصر VOS نسبت به جهان پیرامون خود و همچنین صلح طلبی او، و نگاهی اکسپرسیونیستی در جهت اعتراض به صنعتی شدن جوامع مدرن می باشد در هر سه اثر دیده می شود.

این درونمایه تلخ، که راجع به کلیت آن صحبت شد، توسط Conforti و Zara به سمع شاعر رسیده و به شاعر اجازه داده در عین توجه به این نکات، موارد مد نظر خود را نیز در اشعار بگنجاند. در حقیقت Conforti و Zara که نوازندگان بند هستند هر سه آلبوم را با توجه به اشعار مد نظر شاعر و خودشان به فرمی متناسب با همان محتوا نزدیک کرده اند. Conforti و Zara سیر خطی مشخصی برای خود طراحی کرده اند و فقط به فرم آثارشان می اندیشند.

دیدی که VOS نه تنها نسبت به موسیقی که در جهان بینی اش دارد نه تقلیدی است و نه اقتباصی. حرفی است که ذهن خودش را مشغول کرده و سعی دارد آنرا بزند! تفکرات فکری و فلسفی بند – که جلوتر راجع به ایدئولوژیکی ماندن یا تبدیل شدنش به حس صحبت می کنیم –  به گونه ای جبر مانند پاسخ داده می شوند. سوالی بدون جواب باقی نمی ماند. بند، نظرش را مطرح می کند، بررسی اش می کند و نتیجه اش را نیز می گیرد. ویژگی تمام آثار VOS همین است. نه راه حلی ارائه می کند و نه امیدی دارد. حرفی که میزند را هر چقدر هم که مبهم باشد، با جبرگرایی خاصی به کرسی می نشاند و نتیجه اش را می گیرد. این دید VOS را شاید بتوان نشات گرفته از کشورش نیز دانست. کشوری که تاثیرات جبرگرانه زیادی از جنگ های جهانی پذبرفته …

همانطور که گفته شد رشته اصلی کلام توسط Conforti و Zara گفته می شود و در این میان شاعر نیز می تواند اندکی از تفکرات خود را اشعار بگنجاند. به عنوان مثال در آلبوم 2004 که اشعارش توسط Alan Nemtheanga سروده شده، می بینیم که بجز صلح طلبی مد نظر Conforti و Zara تفکراتی نیهیلیستی نیز در بطن آلبوم بوجود آمده است. و به وضوح جملات زیر را می شنویم :

You can pray to God
You can pray to Allah
You can pray to whomever
He will not hear you
your empty prayers
you embarrass yourself
like some infected junkie
you’re searching for a fix.
Your God is a needle
Your God is rusted razor
the filth in your blood
the filth in your vein

این در حالی است که اصلا Riccardo Conforti یک مسیحی کاتولیک به شدت معتقد است! و شاید اصلا نظرش با این جملات همسو نباشد! اما این اجازه را به شاعر نیهیلیست خود داده اند تا تفکراتش را در اشعار بگنجاند و حتی در مصاحبه ای که با او داشتم وقتی علت وجود این جملات را پرسیدم جوابش این بود :« باید از Alan بپرسی!» و این بدین معناست که  Confortiو Zara به فکر ساخت فرم و در خلال آن ایجاد محتوای مورد نظر خودشان هستند و محتوایی که وابسته به شعر است هر چند که به آن معتقد نباشند در اثر گنجانده می شود.

ترانه های تمام آثار VOS به حماقت های بزرگ انسان می پردازد. حماقت هایی که انسان هر چند که به آنها اشراف داشته باشد، دست از انجام شان بر نمی دارد. نقدی در جهت اعتراض به جنگ جهانی دوم، اعتراض به صنعتی شدن با رگه هایی از اکسپرسیون که حاصل همین جنگ جهانی بوده. نقدی بر سقوط انسان و افتادنش در ورطه تکرار و یکنواختی که در پس همین جنگ ها مطرح می شود و VOS علت آنرا جز در حماقت های بشر نمی داند.

دغدغه  VOS طی ده سال فعالیت خود ثابت بوده؛ شاید بتوان گفت کیفیت تبدیل این نوع جهان بینی به هنر و حس در آثارش متفاوت است اما نمی توان گفت تغییر کرده و هدف دیگری را برگزیده.

My fate sealed with the blood of men

(VOS – 2002)

No more can we tolerate this structure

Forced upon us by another’s fate

(VOS – 2010)

 

مضامین و مفاهیمی که در اشعار VOS وجود دارند هیچ وقت روی هوا نمی مانند بلکه به فرم تبدیل شده و در آن حل می شوند! مباحثی که VOS به شکل نسبتا جزئی آنها را بیان می کند، در «فرم» به شکلی کلی و همسو با همان محتوا پرداخت می شوند.

سبک Doom Metal بواسطه ویژگی های منحصر به فرد و خاص خود، به VOS این اجازه را می دهد تا از تمام توان خود استفاده نماید. در حقیقت مفاهیمی که VOS قصد بیان آنها را دارد جز در قالب و چارچوب  Doom نمی گنجد. VOS مجبور به انتخاب سبک Doom Metal بود. چراکه مفاهیم کلی مد نظرش را می تواند از طریق این فرم به راحتی به مخاطب عرضه نماید. نا امیدی، پوچی و از همه مهم تر «تکرار» مضامینِ کلیِ ای هستند که در سبک Doom Metal براحتی گنجانده می شوند؛ و دست هنرمند را برای ایجاد خلاقیت های کوچک و بزرگ باز می گذارد. از آنجایی که VOS نیازمند ایجاد چنین فضاهایی در بطن موسیقی است و خواستار نشان دادن مضمون «تکرار حماقت های انسان» است پس بهتر است که فرم کلی اثرش چیزی خارج است Doom Metal نباشد.

اشعار VOS کلیتی ثابت، با جزئیات متغییر دارند. کلیت و پایه اشعار VOS با انتخاب سبک Doom Metal به شکل اتوماتیک به فرم تبدیل می شود. در این میان میبایست جزئیاتی که در مفاهیم و لایه های زیرین اثار VOS قرار دارند در هر آلبوم به اقتضای همان مفاهیم به اشکال مختلفی در فرم پرداخت می شوند. و ویژگی منحصر به فرد آثار Void Of Silence دقیقا همین است! سوای بررسی کیفیت اینگونه «پرداختِ مفاهیم» در فرم، اینکار نفسا قابل ستایش است. یعنی نفس این عمل که VOS مفاهیم بعضا جزئی خود را در فرم پرداخت می کند و با استفاده از آلات موسیقی آنها را به فرم مد نظرش نزدیک می کند شایسته تقدیر است. به عنوان مثال می توان به قطعه Grey Horizon در آلبوم 2004 اشاره نمود.قطعه با صدای تیر و خمپاره و بسته شدن درب آغاز می شود. پس از آن شعر این قطعه ضمن بیان این نکته که حماقت های انسان تا جایی پیش رفته که تکراری شده اند، گویی دیگر نه ماهها که سالهاست همه چیز ساکن و بدون تغییر مانده است. شاعر به وضوع می گوید که برای تمام عمرش هیچ روزی با روز قبل تفاوت نداشته و هر روز همان احساس روز قبل را دارد. VOS پس از تمام این سخنان غم انگیزش در انتهای این قطعه به واسطه استفاده از آوایی که در جنگ جهانی دوم از رادیو پخش می شده و به معنی پیروزی در جنگ بوده کار خود را پایان می بخشد. در حقیقت VOS می خواهد نه تنها از طریق شعر که از طریق موسیقی به مخاطب بفهماند که بشر با وجود علم به این مساله، همچنان دست از کشتارها و خونریزی هایش بر نمی دارد.

 VOS در تمام آثارش به فکر تعامل فرم و محتواست؛  مثلا در آلبوم 2004 و قطعه Dark Static Moments زمانی که راوی شعر، احساسات خود را با خود را در میان می گذارد اشعار بصورت recitation و نجوا کنان خوانده می شود. یا مثلا در آلبوم 2002 و قطعه The Ultimate Supreme Intelligence زمانی که در اشعار صحبت از گم شدن و بی احساسی به میان می آید، این مساله با سمپل ها و کیبورد وهم انگیز Riccardo به فرم و مهمتر از آن به «حس» تبدیل می شود. مثال دیگری که می توان زد قطعه The Grave of Civilisation از آلبوم 2010 هست که زمانی که جملات زیر بیان می شود،حس سکوتی تحمل ناپذیر به ما منتقل می شود :

The silence is painful
It cannot be kept out
I’m left alone with
The sound of emptiness

 یا در اواخر دقیقه 12 گیتار سولو سوزناکی را خواهیم شنید که حتی به زوزه باد شبیه می شود و دقیقا همان زمان هست که وکال جملات زیر را بیان می کند :

The howl of the restless wind
Through the rusted pipes

اثار Void Of Silence پر است از این موارد که قرابت فرم و محتوایش را چه بصورت کلی و چه بصورت جزئی بیان می کند.

موسیقی ای که VOS به نمایش می گذارد ایدئولوژی ای است که پرداخت می شود، و روح هنر را زنده می کند. موسیقی که شاید در بازار مریض جهانی فروش آنچنانی ای نداشته باشد ولی از آن مهمتر هنر است. هنری که انسان را نه تنها به اندیشیدن وا می دارد که ان اندیشه را در بطن اثر نهادینه می کند و مخاطب را مجبور به «حس کردن» اثر می کند.

نگاه کوتاهی به اثار VOS :

 

آلبوم اول بند، با عنوان Toward the dusk، اثر خوبی نبود! اصلا انتظار اثری در خور توجه از بندی تازه کار با اعضایی کاملا ناشناخته بی معنی است! آنچه در این اثر حائز اهمیت است نه ارزش هنری آن، که ارزش ایدئولوژیکی است که پشت آن نهفته است. هنگامی که این ایدئولوژی تمام و کمال به فرم تبدیل شود هنرمند به تمام آنچه که می خواسته رسیده است! اثر اول این بند شاید ارزش هنری آنچنانی ای نداشته باشد اما هر چه باشد ارزش ایدئولوژیکش و همان تبدیل نصفه و نیمه و سطحیش به فرم قابل ستایش است. لیریک های این آلبوم در دسترس نیست اما آنچه که از حال و هوای اثر متوجه می شویم، شاید ابتدای آن چیزی است که در Criteria ov 666 ادامه آنرا شاهد هستیم. اعتراض بی محابا به حماقت های انسان و محکوم کردن او خصوصا در مورد جنگ های جهانی که محور اصلی مباحثی است که VOS مطرح می کند. همچنین نتیجه گیری های یک طرفه و بدبینانه ای که هم در متن اشعار به شکل صریح، و هم با استفاده از ابزار موسیقی شاهد ان هستیم. اینکه این ایدئولوژی ها با چه کیفیتی به موسیقی تبدیل می شوند بحث آلبوم اول و دوم نیست؛ حرفی که این آلبوم ها باید بزنند همان ایدئولوژی شان است با فرمی نصفه و نیمه! همین برای اثر اول و دوم بندی تازه کار، کافی است.

نقطه عطف بند آنجایی است که آلبوم Human Antithesis منتشر می شود. آلبومی که از سطح کیفی بالایی برخوردار است. در این اثر VOS به آنچه که می خواهد می رسد. حرفش را به فرم، و پیرو آن به حس تبدیل می کند.

این آلبوم مهمترین آلبوم VOS است. Void of Silence در این اثر پخته تر شده و اصولی تر کار می کند. حرفش را واضح تر می زند و واضح تر القا می کند. زمانی که کاور اثر را مشاهده می کنیم کلیتی که به دست می آوریم جز جمله «این اثر درباره جنگ است» نیست! VOS از جنگ می گوید، اما نه به گونه ای که ما را با موسیقی حماسی ای طرف کند – مثل چیزی که مثلا در Amon Amarth میبینیم – بلکه با استفاده از فرم خاص خودش مخاطب را در میان این جنگ می برد و بدون هیچ گونه جهت گیری ما را به تماشای این «سمفونی حماقت» می نشاند.

بیان هجاهای بلند، و فضاسازی های  یکنواخت و کشیده سینتیسایزر و کیبورد در سراسر آلبوم 2004 کاملا همسو و در اختیار فرم است؛ خالقان اثر با علم به اینکه بیان هجاهای کشیده از خصوصیات مثبت وکالیست – Alan Nemtheanga – است این مورد را در سراسر آلبوم استفاده کرده اند تا نه تنها از بعد زیباشناختی به اثر کمک کند، که در اختیار فرم قرار گیرد و مخاطب را به تماشای سمفونی غم انگیزی از حقیقت بنشاند.

شاید بنظر برسد که این موارد از ویژگی های Doom Metal است! در حالی که اینطور نیست! چرا که بندهای بسیاری را می شناسیم که بدون اینکه بدانند چرا از این کشیدگی و یکنواختی استفاده می کنند؛ و در حالی که به هیچ وجه با محتوای اثرشان سازگار نیست، در فرم به این مساله می پردازند! که کاری با آن گروه نداریم …

و اما آلبوم The Grave of Civilization …

این آلبوم شاهکار است! بهترین اثر VOS، و حتی برای من بهترین اثری که در چند سال اخیر در این سبک شنیده ام!

VOS پس از چهار آلبوم و آزمون خطاهای مختلف و پس از یک دهه اصلاح، ایجاد تکنیک های جدید و خلاقانه، پایبندی به اصل و اصالت سبک Doom و پایبندی به فرم خاص ِ خود VOS در Doom مخاطب را با اثری روبرو می سازد که در آن می تواند شاهد گوشنواز ترین سولوهای سوزناک، جذاب و جالب ترین ریتم ها و هارمونی ها و عمیق ترین اشعار باشد.

کاور اثر را می توان چکیده ای از مضمون اثر دانست. عکس برداری از نمای پایین به بالا، استفاده از دو المان معنا دار، بازی رنگها و سایه ها که به بهترین شکل از بهره برده شده. کاور ساده ای که مفهوم عمیقی را بیان می کند.

ساختمانی که در اثر مشاهده می شود موزه تمدنی رم است. موزه ای که در حومه شهر رم ساخته شده و برای VOS نمادی از تمدن است. تمدنی که VOS آنرا در حد اعتدال قبول دارد نه زیاده از حدش را.

عکس برداری از نمای پایین به بالا بواسطه عظمت بخشیدن به ساختمان مورد نظر که نمادی از تمدن است، باعث شده انسان در مقابل ساخته خود کوچک و حقیر به نظر برسد. بازی سایه ها به ما نشان می دهد که صزفا در ظاهر، ساختمان روشن و خوب به نظر می رسد اما هر چه به داخل این دالان می رویم تاریکتر و تاریکتر می شود تا جایی که دیگر هیچ نوری باقی نمی ماند. و فقط انسان است و سایه اش! که دیگر انسان هم نیست! و فقط سایه ای که نماد قبر خود ساخته ی او است باقی می ماند.

  استفاده از رنگی سرد و بی روح در بطن اثر بواسطه حس بی روحی ای که القا می کند بخوبی صورت پذیرفته.

انچه که با توجه به البوم های قبلی بند مشخص است، این نکته است که VOS مخالفتی با متمدن شدن ندارد، بلکه با ماشینی شدن بی قید و شرط انسان مخالف است؛ یعنی دیدی کاملا اکسپرسیونیستی نسبت به با ماشینی شدن بی قید و شرط انسان!

کاور اثر به همراه عنوان آلبوم، کلیتی را در ذهن ما می سازد؛ زمانی که وارد موسیقی میشویم میبینیم که این کلیت با جزئیات بیشتری پرداخت شده اند! جزئیاتی که از برشمردنشان خسته خواهیم شد.

یکی از نکاتی که قبل تر نیز اشاره کوچکی به آن شد این است که در آثار VOS فرم اثر با کوچکترین تغییر در محتوا عوض می شود! و از طریق همان فرم تغییر یافته، می توان محتوا را لمس کرد و در مضمون حل شد! البته این نکته بدین معنی نیست که فرم بطور کلی عوض می شود، بلکه با پایبندی به همان فرم قبلی، خلاقیت های حیرت آوری به آن اظافه می شود. به عنوان مثال، در آلبوم قبلی، استفاده از فضاسازی های کیبورد و سینتیسایزر بصورت کشیده دیده می شد و در این آلبوم علاوه بر آن، شاهد گیتار سولوهای به شدت سوزناک، اکوهای سرسام آور کلین گیتار و همچنین استفاده Conforti از سینتی سایزرها و سمپل های فوق العاده غیر معمول و خاص هستیم که همین خلاقیت های کوچک در فرم، حامل بار معنایی بالایی است.

The Grave of Civilization اثری بود که در آن ضمن حفظ شدن اسکلت کلی VOS شاهد خلاقیت های بسیاری نیز می باشیم.

//